Zoeken

De IOA is het kenniscentrum van het IOC. Dit instituut werkt vanuit Olympia, naast de locatie van de klassieke Olympische Spelen. De IOA ondersteunt wereldwijd de nationale Olympische Comités bij het verzamelen van kennis over olympische zaken. Met dat doel worden jaarlijks verschillende sessies georganiseerd.

Veel aanwezige journalisten bleken echter totaal niet op de hoogte van het bestaan van de Academies. Zowel de afgevaardigde uit Polen als Rusland riepen verbaasd dat ze het heel vreemd vonden om duizenden kilometers van huis erachter te komen dat er in hun land een olympische academie bestaat. “We willen er graag over schrijven, maar dan moeten we wel weten dat het bestaat.”

Naast een introductie in Olympia, waar ik overigens al twee keer was geweest voor een radiodocumentaire over het olympisch vuur en tijdens de Spelen van 2004, was er een kennismaking met het olympisme, ofwel de filosofie van de Olympische Spelen. Prominente sprekers lichtten de aanwezige journalisten in over de punten, die het IOA van belang vindt om te weten. Door middel van groepsdiscussies werden we uitgedaagd na te denken over bijdrages aan de olympische gedachte. Vanaf dit moment werd duidelijk dat de olympische beweging en sportjournalisten verschillende belangen hebben, maar waar de IOA niet van bewust lijkt te zijn.

Zie je wel! Ik was in Olympia

Boodschappers van slecht nieuws

“Journalisten zijn vooral geïnteresseerd in slecht nieuws”, dreunde vanaf het IOA-kansel door de zaal. “Maar om het goed te maken: hoe kunnen jullie toch bijdragen aan de activiteiten van de Nationale Olympische Academies?” Een ding wisten we al: ervoor zorgen dat iedereen weet dat deze bestaan.

Vanaf hier werden we toegesproken

’s Avonds, in het zogenaamde informele circuit met bier en sigaretten, werd dit onderling nog verder besproken. Mijn Canadese collega merkte op dat zijn tv-station als enige in zijn land alle olympische sporten verslaat, maar tijdens het verdelen van de uitzendrechten stelselmatig wordt genegeerd door het IOC. Omdat de concurrent aanzienlijk meer geldt biedt, haalt die de krenten uit de pap. “Zo kweek je toch onderling geen vertrouwen? Waarom moeten wij van alles doen om de olympische beweging te steunen, maar worden wij verraden als het gaat om het grote geld?

Logisch dat een sportjournalist daarvan gefrustreerd raakt. Maar bij het IOC geldt hetzelfde als in de politiek: als er iets fout gaat, is het de schuld van een ander. Maar sls er slecht nieuws is, moet dat worden gemeld. Als er goed nieuws is trouwens ook.

Verschillende belangen, verschillende inzichten, verschillende verantwoordelijkheden. Binnen een week werd het goed zichtbaar voor veertig sportjournalisten uit de hele wereld. Nu het IOA nog.

In een volgend artikel plaats ik mijn toespraak ' Olympisch vuur in gevaar', dat ik in Olympia hield voor mijn collega's. Het zorgde voor wat ophef, net als nu het geval is in het blad Marathon van de Societeit Olympisch Stadion. Mensen, die deze site al een tijd volgen, zijn echter hiermee al bekend.