Zoeken

Op 25 maart 2008 wordt in Olympia het olympisch vuur ontstoken voor de lange tocht naar Beijing. Letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van deze estafette is het passeren van de Mount Everest – de hoogste berg van de wereld. Op precies dezelfde plek werden in 2006 Tibetaanse vluchtelingen zonder aanleiding doodgeschoten, wat is gefilmd door bergbeklimmers en is te zien op internet. Het vuur als symbool van hoop en vrede passeert daarmee de plek van een politieke misdaad.

Werkend op het Olympisch Stadion Amsterdam zit ik in de schaduw van de wieg van het olympisch vuur. In 1928 werd dit in deze stad voor het eerst ontstoken en is in die tachtig jaar daarna uitgegroeid tot één van de belangrijkste olympische symbolen van hoop, vrede en eenheid. Vanaf 1936 wordt hieraan de estafette gekoppeld, die start in Olympia. Het IOC zegt hierover in een officiële verklaring: ‘Het olympisch vuur is de uiting van positieve waarden. (…) Zij, die met het vuur lopen, moedigen de wereld aan om hun wapens neer te leggen en zich te richten op de komende Olympische Spelen.’

Dit vuur zal dus de Mount Everest betreden, waarop in 2006 schokkende beelden zijn genomen. Een groep Tibetanen loopt door de sneeuw en wordt vanaf grote afstand onder vuur genomen door Chinese soldaten. Telkens valt iemand in de sneeuw om nooit meer op te staan. Omdat dit op internet is geplaatst is dit wereldwijd door tienduizenden mensen gezien. Het kan niet anders dan dat volgend jaar een discussie zal ontstaan over het vuur, die uiterst pijnlijk kan worden voor het IOC. Het Comité weigert namelijk in te gaan op vragen hierover, zoals eerder dit jaar bleek tijdens een internationale persconferentie. Blijkbaar wordt in Lausanne niet ingezien wat voor een gevaar het olympisch vuur loopt.

En wel als volgt: wanneer het de Mount Everest passeert, wordt dit over de hele wereld uitgezonden. De kans is groot dat grote stations meteen daarna de beelden vertonen van de schietpartij van 2006. Er kunnen journalisten zijn, die hierover vragen stellen. “Waarom staat het IOC toe dat het symbool voor positieve waarden juist die plek passeert waar een politieke massamoord is gepleegd? Hoe verhoudt dit zich tot de oproep om wereldwijd de wapens neer te leggen?”

Met het antwoord dat sport en politiek van elkaar gescheiden zijn, kan het IOC niet meer ontsnappen uit de publicitaire val. Het olympisch vuur is namelijk eigendom van het IOC en niet van de Chinezen. In Amsterdam moeten wij ook eerst toestemming vragen van het IOC voordat we in onze eigen Marathontoren een vuur willen laten branden!

Door de Chinezen niet te verbieden om met het symbool van hoop en vrede door het bevroren bloed van Tibetanen te lopen, geeft het IOC toestemming hiervoor. En daarmee wordt het IOC verantwoordelijk voor het uithollen van één van de belangrijkste olympische symbolen ter wereld. Meer bewustzijn over dit dreigende gevaar moet daarom heel snel ontwikkeld worden in olympische kringen om een ramp te voorkomen.

Dit is geen oproep tot een boycot van de Spelen van 2008, want de atleten moeten niet verantwoordelijk worden gehouden voor politieke problemen. Het enige waarom het hier gaat is de mogelijkheid tot een open debat met het IOC en de Chinese organisatie. En daarom heb ik dit verhaald hier verteld, in het klassieke Olympia, bij de Internationale Olympische Academie, onder medejournalisten.

Olympische Spelen Algemeen · Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |