Uruguay en de Copa América

Uruguay speelde gisteren zijn tweede wedstrijd op de Copa América. Met pijn en moeite werd met 1-0 gewonnen van Bolivia. Uruguay is samen met Argentinië de recordhouder van het aantal eindzeges in de Copa América. Deze twee buurlanden wonnen het toernooi veertien keer en dat is hoe dan ook tweemaal zoveel als het aantal Braziliaanse victories. Veel van de gouden toernooien van Uruguay stammen uit een zeer grijs verleden, maar in de jaren tachtig won Uruguay twee keer achter elkaar. In 1987 boekte de ploeg een uniek record door de hoofdprijs te winnen met evenveel doelpunten als rode kaarten.

Normaal gesproken speelt de winnaar van een groot toernooi van alle deelnemers de meeste wedstrijden (samen met de finalist), maar tijdens de Copa América van 1987 ging die vlieger niet op. De organisatoren wilden het versleten toernooi nieuw leven inblazen (èn met succes), maar kozen in dat jaar voor een bizarre formule.

De titelverdediger mocht de eerste ronde overslaan en speelde in ieder geval de halve finale. Zodoende won Uruguay het toernooi terwijl het van alle ploegen het minste aantal wedstrijden afwerkte. Omdat Uruguay maar twee keer in actie hoefde te komen en beide duels ook nog eens droog met 1-0 won, stapte de Zuid Amerikaanse bond meteen weer van deze formule af. Dat was zeer verstandig, maar ondertussen schreef Uruguay een regel op de erelijst bij waar het nauwelijks zijn best voor had gedaan.

Goed, Uruguay versloeg in de halve finale het gastland (en de wereldkampioen) Argentinië met 1-0 en dat is in Buenos Aires altijd een mooie victorie voor de annalen. Het was een boeiende wedstrijd in een stampvol Monumental (het stadion van Ríver Plate). Diego Maradona was na het kampioenschap met Napoli doodmoe en lag in dit duel volledig aan de ketting van Perdomo (die later nog bij Genoa zou spelen).

De Argentijnse ploeg miste voor de rest klasse, al bleek de tiener Claudio Caniggia een aanstormend talent. Uruguay won deze ‘derby de la Plata’ met 1-0, omdat Antonio Alzamendi vlak voor rust profiteerde van een fout van Olarticoechea. Deze spits was een half jaar eerder de held van Ríver Plate, toen hij tegen Steaua Boekarest in Tokio de winnende goal scoorde in de wereldcupfinale. Samen met Enzo Francescoli (een idool van Ríver, zoals Maradona bij Boca, maar op dat moment bij Racing Paris) zorgde hij voor de spaarzame hoogtepunten in dit duel.

In de finale speelde Uruguay drie dagen later tegen Chili. Deze finale was een afknapper. Daarbij kwam het kwik nauwelijks boven het vriespunt (men zou bijna vergeten dat het nu winter is Zuid Amerika). Ik kocht buiten het stadion een ijsmuts en verlangde op de tribune naar Maradona en Valderrama, die een dag eerder een boeiende troostfinale hadden gespeeld (de mooiste wedstrijd van het toernooi).

Het werd een dramatische vertoning voor het voetbal, waarbij Uruguay aan het langste eind trok omdat doelman Rojas (die later beroemd zou worden vanwege een rookbom in Maracana, waarna hij zich met een scheermes zelf verwondde) zich vergreep aan een schotje van Pablo Bengoechea:

In mijn wedstrijdverslag noemde ik het duel ‘Voetbalincest’ en schreef ik:

Voor Europeanen was het onbegrijpelijk dat een voetbalwedstrijd zo diep kan zinken. Schandalige overtredingen met opzichtig natrappen en daarna niet eens de moeite nemen om de onschuld te spelen. Spuwen, trekken, sliden op achillespezen, keihard inkomen ook al is de bal alweer mijlen ver weg. Het was dan ook een wonder dat er pas na zeventien minuten een rode kaart viel.

Die was voor een Chileen, maar uiteindelijk zouden ook twee spelers van Uruguay het veld ruimen op gezag van scheidsrechter Filho (die een jaar eerder de WK-finale had gefloten). Uitgerekend Enzo Francescoli liet zich gaan: na een aanslag op zijn knieën gaf hij zijn mandekker een ouderwetse kopstoot. Daarmee verdween de laatste mooie voetballer van het veld en er was nog ruim een uur te spelen.

Zo won Uruguay zijn dertiende Copa América op basis van evenveel doelpunten als rode kaarten. Tegen de in de haast overgekomen collega van Voetbal International zei ik: ‘Elk regime krijgt het voetbal dat het verdient.’ Eenmaal terug op Schiphol, zag ik deze zin als kop boven zijn wedstrijdverslag.

Dat voelde ook als een onbesuisde tackle op mijn enkels.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties