De dood van een voetballied

Vorige week is de Liederenbank met ruim 125.000 Nederlandse liederen digitaal toegankelijk gemaakt. Hier staat ook We gaan naar Rome bij over Oranje op het WK Voetbal van 1934. Maar Nederland ging niet naar Rome. Net als Kees Mijnders, de langstlevende international, die in 1934 werd bezongen. Hij speelde zelfs niet eens op dit toernooi.

Het Oranje-lied ‘We gaan naar Rome’ diende als aanmoediging om de finale te spelen op het WK van 1934, maar na één verloren wedstrijd was het voorbij. We gingen weer naar huis.

Hieronder staat de tekst, zoals De Liederenbank die levert.

En wie zijn al die mensen, die tevergeefs werden toegezongen? Allereerst wordt Wim Bakhuys genoemd, maar dat is merkwaardig. Het is toch echt Bep of Beb en dat wisten ze toen ook al. Tenminste, dat helpen we hopen.

Die Vente, die zijn kanjers meeneemt, is Leen Vente. In 1934 maakte hij tegen België vijf doelpunten en dat is tot op vandaag een (gedeeld) Nederlands record. Nog nooit is een Nederlandse voetballer erin geslaagd zes of meer keer te scoren in een interland.

En Mijnders, Wels, zoo goed als Smit zijn respectievelijk Kees Mijnders, Frank Wels en Kick Smit. Wels is de enige Nederlandse international, die nooit in de hoogste divisie heeft gespeeld, dus tegen zijn Oranje-genoten. In 1934 gaf hij de voorzet, die leidde tot de beroemde Kopbal a la Bakhuys. En Smit werd uitgeroepen tot Haarlems sportman van de eeuw. Tevens was Kick naamgever van stripheld Kick Wilstra, samen met Abe Lenstra en Faas Wilkes.

Jan de Wit was geen voetballer, in ieder geval niet in het Oranje van 1934.

Puck van Heel was in die jaren aanvoerder van zowel Oranje als Feyenoord en toentertijd recordinternational. Hij debuteerde in Oranje als speler van het tweede van Feyenoord, en was sindsdien vaste kracht in Rotterdam en bij Oranje.

Wim Anderiesen van Ajax speelde namens de Amsterdamse club de meeste interlands voor de Tweede Wereldoorlog. Henk Pellikaan kwam uit voor LONGA in Tilburg en werd later lid van de Keuze Commissie van de KNVB, die verantwoordelijk was voor de selectie van Oranje. Ook werd Pellikaan nog belangrijk in het Nederlandse tennis.

De Keeper is de doelman en dat was Géjus van de Meulen van HFC, alhoewel de andere elftalspelers liever iemand anders hadden gezien op het WK. Maar toen hielden de spelers hun mond nog. Met Weber werd Mauk Weber aangehaald – en niet Jaap. Als hij minder tijd in biljarten had gestopt, had hij meer dan 27 interlands gespeeld. Na zijn spelersloopbaan werd hij trainer van drie clubs tegelijk. Van Run had een voornaam: Sjef. Dat klinkt niet Fries en dat klopt: Van Run was geboren in Den Bosch en speelde voor PSV.

Dan over naar de begeleidende staf. Karel Lotsy was de baas van de Keuze Commissie, en zou later voorzitter van de KNVB worden. Bob is Bob Glendenning, de bondscoach. Niet dat hij mocht zeggen wie er speelde, want dat had Lotsy en zijn Keuze Commissie al gedaan. Han Hollander tot slot was de radioverslaggever van de AVRO, die het hele feest van dichtbij meemaakte.

Bloemkool

Zoals we allen zien, was het nooit meer macaroni voor de zangers, want Rome zat er niet in. Het was dus snel weer naar huis, naar de bloemkool en de spruiten. Ook voor Kees Mijnders, die van alle bezongen spelers het langst zelf kon meezingen. In april 2002 stierf hij en daarmee een geheel voetballied. Hij was de laatste international van dit WK en dit lied, die is overleden.

Helaas speelde hij geen minuut in Italië wegens een blessure, maar hij zou altijd zijn herinneringen blijven houden aan dit WK.

Zomaar een liedje van de 125.000. Misschien pakken we er binnenkort nog een uit. Misschien ook wel niet.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties