Romario bleef maar weg bij PSV, vanwege de Copa America

In 1989 was de Nederlandse voetbalwereld nog niet zo internationaal georiënteerd dat de Copa America naar waarde werd geschat. In de Nederlandse media werd schande gesproken over Romario, die een week te laat terugkeerde voor de voorbereiding op het nieuwe seizoen. Manager Ploegsma realiseerde zich pas een dag na de finale welke belangrijke rol de spits van PSV had gespeeld voor zijn vaderland.

Na vier dagen belde Ploegsma op. Hij wilde zeker weten dat Romario niet op een of ander strandfestival zijn vakantie verlengde. ‘Kun je me de echte waarde van de Copa America eens uitleggen?’ luidde zijn verzoek.

Mijn antwoord was simpel: ‘De Copa America is wat het EK in Europa is.’ De manager van PSV was zo sportief om toe te geven dat hij dat niet echt had begrepen, toen Romario toestemming had gevraagd om wat langer in Brazilië te blijven. En in Zeist wist ook niemand wat de Copa America werkelijk voorstelde.

Ambities

Achttien jaar geleden vormde Romario met Bebeto het spitsenduo van een ambitieus Braziliaans elftal. Bondscoach Lazaroni wilde dat zijn land weer eens de Copa America zou winnen, want dat was de seleçao sinds 1949 niet meer gelukt. Veertig jaar had Brazilië deze trofee niet gewonnen. Natuurlijk sprak het toernooi minder tot de verbeelding dan het wereldkampioenschap, maar het werd wel tijd dat Brazilië weer eens wat ging winnen nadat de kanariegele ploeg twee keer op een WK in schoonheid was gestorven.

Daarom had de Braziliaanse voetbalbond ook de organisatie van het toernooi in 1989 voor haar rekening genomen. Er was weer een nieuwe formule. De tien landen van Zuid-Amerika werden verdeeld over twee groepen van vijf ploegen, die een halve competitie speelden. Daarna gingen de beste twee ploegen per groep door naar een finalegroep van vier ploegen en die speelden ook weer een halve competitie. Net als tijdens het WK van 1950 was er van een echte finale geen sprake, maar toevallig genoeg viel de finale van deze Copa America op zondag 16 juli, net als in 1950. En uiteindelijk zouden Brazilië en Uruguay elkaar weer treffen in wat in feite de finale was.

Diepe wonden uit het verleden kwamen aan de oppervlakte in de aanloop naar dit duel, want geen Braziliaan is niet op de hoogte van de nederlaag tegen Uruguay in 1950 die een heel land in rouw dompelde. Romario kreeg 39 jaar later de opdracht om revanche te nemen, maar dat had men in Eindhoven niet helemaal door.

Mineur

Het toernooi van Romario begon in mineur, want de Braziliaanse ploeg draaide nauwelijks. De topscorer van de Olympische Spelen van 1988 stelde zelf ook teleur en werd in de tweede wedstrijd tegen Peru (0-0) zelfs gewisseld en tegen Colombia (ook 0-0) gepasseerd. Baltasar, bij Atletico Madrid topscorer van de Primera Division, kreeg de voorkeur van Lazaroni. En daarom dacht men in Eindhoven dat Romario vakantie hield in Rio.

In de laatste groepswedstrijd dook hij weer op in de opstelling. Brazilië versloeg Paraguay (dat al zeker was van een plaats in de volgende ronde en met veel invallers speelde) met 2-0. Bebeto maakte beide doelpunten.

Brazilië moest in de finalegroep echt aan de bak. Argentinië (met Maradona, die Pele overtrof door vanaf de middencirkel op de lat te schieten) was de eerste tegenstander. De regerend wereldkampioen werd met 2-0 verslagen en zowaar maakte Romario zijn eerste doelpunt op dit toernooi.

Er was een teken van leven en de PSV’ers vonden het wel terecht dat hun ploeggenoot voor een wedstrijd tegen Maradona een dagje langer in Rio was gebleven. Twee dagen later (er werd met een moordend schema gespeeld) versloeg Brazilië Paraguay met 3-0 en weer scoorde Romario.

Maracana was tot de laatste plaats bezet voor het slotduel met titelverdediger Uruguay, dat ook beide wedstrijden had gewonnen. Bij Brazilië speelden Taffarel, Ricardo, Dunga, Silas, Valdo en Bebeto mee, maar alles draaide om die ene spits: Romario de Souza Faria, die in een half jaar in Nederland het scoren niet was verleerd, zoals de Brazilianen aanvankelijk vreesden. In de vierde minuut na rust scoorde Romario het enige doelpunt van de wedstrijd. Eindelijk had Brazilië weer een hoofdprijs gewonnen. Romario belde naar Eindhoven of hij nog een paar dagen mocht blijven voor de huldigingen. Ploegsma belde mij om te vragen of dit een terecht verzoek van de speler was. En ik zei: ‘Ja, dat is wel terecht. Het zal niet bij één grachtentocht blijven, vrees ik.’

Een week later meldde Romario zich op de Herdgang. ‘Hij heeft een of andere beker gewonnen in Rio,’ mompelden de trouwe fans van PSV, toen de topscorer met een brede grijns in de armen van Ploegsma dook.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties