De Tour van 2001: Een monstervlucht in de regen

Voor het eerst in de geschiedenis start de Ronde van Frankrijk zonder dat bekend is wie de vorige editie gewonnen heeft. Is het nu Oscar Pereiro of Floyd Landis? Eén ding is zeker: als de favorieten, de Phonak-ploeg van Landis voorop, vorig jaar niet Pereiro en een paar anderen een half uur weg hadden laten rijden (29 minuten en 57 seconden om precies te zijn) was de Spanjaard hooguit voor de derde keer op rij tiende geworden in de Tour. Ook heel knap trouwens.

Monstervluchten zoals die van Pereiro zijn zo oud als de Tour. Maar de laatste keer dat een lange ontsnapping van relatieve outsiders beslissend was voor de eindzege was in 1956, toen Roger Walkowiak won. Het aardigste zijn de geslaagde ontsnappingen in de eerste week van de Tour die een paar vluchters een gigantische voorsprong in het algemeen klassement opleveren.

Daarna volgt gewoonlijk een soort achtervolgingsrace van op zijn minst een week, waarin de vluchters als een soort tien kleine negertjes één voor één weer opgepeuzeld worden. Uitzondering op deze regel is Greg Lemond, die er in 1990 bijna drie volle weken voor nodig om de als laatste overgebleven Claudio Chiappucci uit het geel te rijden.

In 2001 was er ook zo’n ontsnapping. Op 15 juli, in de achtste etappe, gingen veertien dapperen in de stromende regen ten aanval op weg naar Pontarlier. Onder hen specialisten in dit soort werk als Jacky Durand en de onvergetelijke Ludo Dierckxsens. Andere grote namen: Stuart O’Grady, Marc Wauters en Servais Knaven, en nóg twee landgenoten: Bram de Groot en Erik Dekker.

Dat de uitstekende tacticus Dekker met hulp van ploeggenoot Wauters de rit won was geen verrassing. De kopgroep spatte op het eind nog flink uiteen. Dekker klopte de ijzersterk rijdende Aitor Gonzalez. Knaven werd derde en Wauters vierde. Ruim twee minuten later sprintte O’Grady naar de vijfde plaats.

De vlucht van meer dan 200 kilometer had overigens bijna geen kans van slagen gehad omdat Alexander Vinokourov er even deel van uit maakte. Die was toen al te gevaarlijk om zomaar minuten weg te laten rijden. Maar Vinokourov viel weg uit de kopgroep met een lekke band, waarna het peloton, waarschijnlijk al weinig geïnspireerd door het hondenweer, het allemaal wel goed vond

Op bijna 36 minuten, buiten tijd (!), kwam het peloton binnendruppelen. O’Grady, geen klimmer, heroverde de gele trui van Jens Voigt. Lance Armstrong en Jan Ullrich hadden nog twaalf etappes om 30 minuten goed te maken op de veteraan François Simon, en 13 minuten op de Kazak Andrej Kivilev, die eerder in de Tour al tijd had verloren. Deze twee zouden van de tien kleine negertjes het langst standhouden. Simon reed drie dagen in het geel en overleefde L’Alpe d’Huez, de klimtijdrit naar Chamrousse en het Plateau de Bonascre.

Bijna een week na de vlucht, op de dag dat Jan Ullrich op weg naar Pla d’Adet bijna het ravijn in duikelde, vloog Lance Armstrong de twee in het klassement voorbij.

Kivilev werd in die Tour nog vierde, Simon zesde. Kivilev reed geen dag in het geel en miste dus net het podium. Hij bleek een nog grotere pechvogel toen hij in Parijs – Nice 2003 om het leven kwam bij een tragische valpartij. François Simon was toen al gestopt met wielrennen.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties