Ik houd van Nice. Op mijn dertiende dwaalde ik al alleen door deze badplaats. Dat was nog in de tijd dat Dick van Dijk hier voetbalde. Jaren later kwam ik de oud-voetballer wel eens tegen op de luchthaven van Nice. Hij leefde in het van de glossy’s bekende plaatsje Saint-Paul de Vence. Ik groette hem met een vriendelijk knikje. De luchthaven is een ideale plek voor dit soort ontmoetingen, maar meestal had ik nauwelijks tijd om hem echt aan te spreken. Ik heb Dick van Dijk niet gekend, want het bleef telkens bij vriendelijk groeten.

Ik had mezelf voorgenomen om bij een volgende keer dat onze wegen elkaar kruisten hem te vragen naar de legendarische wedstrijd van zijn Nice tegen Barcelona in de UEFA-Cup in 1973. Een echte mediterrane derby, met palmen achter de tribunes en kreeft op het menu. Het werd 3-0 voor Nice tegen de ploeg, die enkele maanden later aan de hand van Johan Cruijff kampioen van Spanje zou worden. Maar op deze avond was de inbreng van Dick van Dijk doorslaggevend. Dat moet ook Barça-trainer Rinus Michels op die avond hebben geconstateerd.

Er zou nooit meer een volgende keer komen, want op een zomerdag in 1997 overleed de oud-aanvaller van FC Twente en Ajax in een ziekenhuis in Nice. Ik hoorde het droeve nieuws op de plek waar ik hem wilde ontmoeten: de luchthaven. Ik kwam uit Parijs en las het nieuws in de Nice-Matin, terwijl ik op de bus wachtte. De altijd stralende reus uit de Lage Landen was geveld door een in het ziekenhuis opgelopen bacterie. ‘Het was alsof een koude wind langs de Rivièra woei,’ schreef Jean Nelissen over het heengaan van Dick van Dijk. Ik kon hem nooit meer vragen naar Nice-Barcelona.

‘La vie en rose’ was het motto van de spits en wie gaf hem ongelijk. Er waren voor hem maar weinig voetballers die bewust voor de Middellandse Zee kozen als theater om hun talenten te gelde te maken. Dick van Dijk koos echt voor Nice toen hij bij Ajax moest vertrekken, omdat hij al enkele zomers in Saint-Tropez had doorgebracht. Het zoete leven was hem op het lijf geschreven. Nice was letterlijk de club van zijn dromen. In het Stade du Ray leeft zijn ziel nog voort. Dat komt ook omdat er nooit een echte renovatie van het stadionnetje plaatsvond.

Aan de rand van de stad tegen de uitlopers van de maritieme Alpen vierde Van Dijk triomfen, waarover in de kroegjes van de oude stad nog met nostalgie wordt gesproken. Nice was in het seizoen 1972-73 maandenlang de verrassende koploper van de Franse competitie. Zulke hoogtijdagen maakte de club sindsdien niet meer mee.

In mijn archief bewaar ik een VI/Goal, het kerstnummer van 1972 met Van Dijk op de cover. Hij zit met zijn gezin op de rotsen aan de zee, met op de achtergrond de koepel van Negresco. ‘Groeten uit Nice,’ luidt de begeleidende tekst. De door Kees Jägers gemaakte reportage biedt een kans om me vijfendertig jaar later een beeld te vormen van het Nice, waar Dick van Dijk furore maakte. De Ajacied is gehaald om de doelpunten te maken, die Nice in het seizoen ervoor te kort kwam om kampioen te worden. ‘Tenminste zestien goals!’ luidt de opdracht die de schatrijke voorzitter Loeillet hem geeft.

Maar de start verloopt niet naar wens, want Van Dijk ergert zich enorm. ‘De entourage in de eerste maanden was een complete chaos. Voor de training, na de training. Maar ook vijf minuten voor de wedstrijd. Het was een verschrikkelijke puinhoop. Bij Ajax was het voor iedere wedstrijd doodstil in de kleedkamer. Bij Nice stapt er rustig twee minuten voor de aftrap een fotograaf de kleedkamer binnen om even een foto van me te maken. (…) Als er om half tien moet worden getraind is lang niet iedereen aanwezig. In de kleedkamer worden permanent handen geschud. Elke training weer. Hoe is het met je vrouw, hoe gaat het met je kinderen? Ik werd er doodziek van.’

Van Dijk overwint de ergernissen en doet waarvoor hij is gehaald: scoren. Na een paar weken staat Nice aan kop. Omdat hij het Frans goed beheerst, staat de ‘Bataafse topschutter’ in het middelpunt van de belangstelling.

Buiten het veld is het leven zoet. Voorzitter Loeillet, een handelaar in liften, grijpt elke gelegenheid aan om het de spelers naar de zin te maken. Vaak zitten zij met hun gezinnen rond het zwembad van zijn villa. Van Dijk brengt daar uren door. De spits raakt er snel aan gewend dat hem voortdurend champagne wordt aangeboden. ‘Als je geblesseerd bent en er wordt gewonnen, dan verwacht iedereen dat je op de eerstvolgende training twee flessen champagne meebrengt. Want je krijgt de winstpremie zonder te spelen en dan moet je dus trakteren.’

Van Dijk heeft het na een half jaar enorm naar zijn zin bij Nice. ‘Hier heb ik ontdekt dat ik eigenlijk wel een ontzettend prettig leven heb. Natuurlijk is het geweldig als je in een Europa Cupfinale scoort, maar het blijft betrekkelijk.’

Nice mist in dit seizoen de landstitel op een haar, maar plaatst zich wel voor de UEFA-Cup. In de eerste ronde is Barcelona de tegenstander. Quelle affiche. Niemand in Nice geeft de eigen favorieten kans om deze hindernis te nemen. Het zijn de jaren waarin het Franse voetbal op internationaal niveau weinig voorstelt. Barcelona is en blijft Barça, een naam die overal tot de verbeelding spreekt.

De spelers van Nice beschouwen de wedstrijd dan ook meer als een beloning voor een geslaagd seizoen. De ploeg gaat niet eens in trainingskamp, maar komt enkele uren voor de aftrap bijeen in een dorp in het achterland van Nice. De wedstrijd wordt beschouwd als een veredelde oefenwedstrijd.

Barcelona heeft in de weken voor de wedstrijd Johan Cruijff overgenomen van Ajax. Omdat de transfer niet zonder slag of stoot is afgerond, is het tot een paar uur voor de wedstrijd niet duidelijk of de Nummer Veertien speelgerechtigd is. Cruijff mag uiteindelijk niet meedoen omdat de KNVB dwarsligt.

Jaren later zegt oud-international Jean-Noël Huck over de voorbereiding van zijn ploeg op de wedstrijd: ‘We maakten ons vooraf geen enkele illusie, want normaal gesproken was Barcelona veel te sterk. Maar we vonden het prachtig om tegen Johan Cruijff te mogen spelen. Daar droomde iedereen in die tijd van. Dus waren we eigenlijk best wel teleurgesteld toen we hoorden dat hij toch niet mee zou doen. Aan de andere kant was dit voor ons een enorme opsteker. De tribunes zaten vol en daarom vroeg de trainer ons om extra ons best te doen om niet af te gaan.’

Het moet Dick van Dijk allemaal bizar in de oren hebben geklonken. De spits geeft echter geen krimp en meldt zich voor de aftrap. Drie minuten later opent hij de score. Nog sneller dan zijn memorabele doelpunt in de Europa Cupfinale tegen Panathinaikos. Deze start overrompelt de kwetsbare ploeg van Michels. De treffer blijkt het startschot voor een onvergetelijke avond, want Nice wint met 3-0.

De andere spits Marco Molitor neemt in de tweede helft de andere treffers voor zijn rekening. Het resultaat is onvoorstelbaar. De spelers van Nice lopen lichtelijk verdwaasd het veld af. Behalve Van Dijk, want die weet wat winnen is. Twee weken later verliezen ze met 2-0 in Nou Camp en zodoende schakelt Nice Barcelona uit.

Nog regelmatig praat ik met vissers in ‘het Oude Nice’ over deze stunt, maar wat had ik graag het verhaal van de wedstrijd gehoord uit de mond van Dick van Dijk.