Nederlands goud (15)

Na het dubbele goud van 1924 waren de militaryruiters in eigen huis opnieuw succesvol. Het had niet veel gescheeld of er was voor het eerst een geheel Nederlands podium op de Olympische Spelen geweest.  

Winnaar van de individuele militarywedstrijd werd Charles Pahud de Mortanges, die in 1924 ook deel had uitgemaakt van het gouden team. Hij is een van de slechts vier Nederlanders die vier gouden Olympische medailles hebben gewonnen, en waarschijnlijk de minst bekende (en enige man) van het kwartet. De drie dames zijn Fanny Blankers-Koen, Leontien Zijlaard-van Moorsel en Inge de Bruijn.   

Sinds 1926 reed Pahud de Mortanges op Marcroix, genoemd naar zijn fokker, de Markies van Croix. Met drie keer goud behoort Marcroix tot de succesvolste paarden in de Olympische historie. In 1928 waren ze ongenaakbaar in de military. In de dressuurproef moest alleen landgenoot Gerard de Kruijf voorrang worden verleend, en bij de enduranceproef werd de leiding overgenomen. Een foutloos springparcours voltooide de zegerit. Achter hem werd De Kruijff tweede, terwijl verdedigend kampioen Van der Voort van Zijp ondanks een matige endurancerit vierde werd.

Pahud de Mortanges bleef ook na zijn Olympische carrière - die nog tot 1936 duurde - betrokken bij de Olympische Spelen. In 1946 werd hij voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité, en was tot 1964 lid van het IOC. Evenals zijn voorganger diende hij in het leger. In tegenstelling tot Adolf van der Voort van Zijp wist Pahud de Mortanges krijgsgevangenschap te ontlopen door uit een trein te springen. Hij wist via Spanje naar Groot-Brittannië te komen, en voegde zich daar bij de Prinses Irene Brigade, die vanaf 1944 meevocht om de bevrijding van Nederland. Van 1954 tot 1962 diende hij, inmiddels opgeklommen tot luitenant-generaal, als Chef van het Militaire Huis van Hare Majesteit de Koningin.

Nog 397 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Paardensport

permalink | plaats reactie |

Reacties