Het 'Ajax van Cruijff' is het beste clubteam aller tijden

Een verkiezing van het blad World Soccer doet deze week veel stof opwaaien. Het gezaghebbende Engelse maandblad heeft besloten om de beste nationale ploeg aller tijden (Brazilie op het WK van 1970), het beste clubteam (AC Milan in het seizoen 1989-90), de mooiste wedstrijd aller tijden (Italië – West Duitsland op het WK van 1970) en de mooiste goal (Maradona’s tweede in Argentinië-Engeland op WK van 1986) aan te wijzen. Over smaak valt niet te twisten, maar de keuze schreeuwt om discussies.

Foto Guus de Jong

Het is hoe dan ook appels met peren vergelijken, daarbij is voetbal geen wetenschap en kan de vorm van de dag bepalen of een ploeg beter is. Wel kan iemand voor zichzelf bepalen welke ploeg het meest aantrekkelijke voetbal speelde, maar alleen voor zichzelf.

In de verkiezing van beste clubteam eindigt Barcelona’s Dream Team van Cruijff (1991-1994) op een tweede plaats achter het ‘Hollandse’ Milan (1989-90). Dat lijkt me een beetje vreemd, wanneer een ploeg haar belangrijkste wedstrijden (finale wereldcup 1992 en finale Champions League 1994) telkens op pure klasse verloor.

Zowel Sao Paulo als AC Milan lieten niets van het Dream Team heel. In eigen land won Barça vier landstitels op rij, waarvan drie niet zonder geluk op de laatste speeldag (en de laatste zelfs op basis van de onderlinge resultaten met Deportivo). Die ene Europa Cup, die dat Dream Team wel won, werd gewonnen in een verlenging van een wedstrijd die de ploeg net zo goed had kunnen verliezen (Vialli miste drie enorme kansen in de tweede helft) en uiteindelijk won op basis van een volslagen onterecht gegeven vrije trap (die door Ronald Koeman feilloos in het doel werd geschoten). Dit alles lijkt me toch een magere score. In de vier kampioensjaren verloor Barça 24 competitiewedstrijden (gemiddeld 6). Dus die tweede plaats van Barcelona slaat nergens op.

Maar de eerste plaats van AC Milan dan. Misschien gegeven op basis van drie wedstrijden, maar zoals een vaak gehoord gezegde vertelt over het ‘Hollandse’ Milan: ‘in de mist geboren en in de duisternis verdwenen’. Zo superieur was AC Milan helemaal niet van 1988 tot 1991. Gemakshalve vergeten we de uitschakeling door Espanyol in de UEFA Cup (zoals we de uitschakeling door CSKA Moskou bij Barça ook maar wegmoffelen), maar dan blijft het feit bestaan dat Milan die successenreeks begon dankzij spontaan invallende mist in Belgrado, toen Sacchi’s ploeg spartelend de ondergang tegemoet ging.

Een dag later werd de wedstrijd opnieuw gespeeld en redde Milan het wel, met strafschoppen. Daarna werd Werder Bremen op basis van een strafschop uitgeschakeld. En toen kwam de memorabele overwinning op Real Madrid (5-0) in de halve finale. Als je die wedstrijd er alleen uitpikt, ja, dan zou Milan het beste clubteam aller tijden kunnen zijn (hoewel Ajax-Bayern in 1973 meer een wedstrijd was en Real-Ajax in 1995 toch ook niet slecht). De finale tegen Steaua is eerlijk gezegd besmet. In het volgende seizoen had Milan verlengingen nodig om KV Mechelen en Bayern achter zich te houden en de finale tegen Benfica was te saai voor woorden.

Nota bene, in die twee seizoenen werden Inter en Napoli kampioen van Italië en won Milan alleen de internationale prijzen. De enige andere grote wedstrijd van het Hollandse Milan was de 3-0-zege op Olimpia in de wereldcupfinale. En dan dat verschrikkelijke ‘afscheid’, met het weglopen van het veld vanwege een uitgevallen lichtmast toen de uitschakeling al vast stond. In ieder geval is deze ploeg geen toonbeeld van sportief gedrag. Natuurlijk zijn het Hollandse Milan en Barça Dream Team topploegen, maar het gaat me te ver om ze tot de beste clubteams aller tijden uit te roepen.

Ik heb wel recht van spreken want ik heb veel wedstrijden van beide ploegen van dichtbij meegemaakt als verslaggever. En ik heb tenminste twee betere clubteams gezien, zo niet drie. Het Ajax van 1970-73 heb ik ook veel zien spelen en was echt veel beter en vooral superieur aan al zijn tegenstanders. Waar dat Milan nog wel eens 0-0 speelde tegen Pisa en Cesena of verloor van Ascoli of Cremonese, verloor Ajax bijna nooit en won het met grote cijfers van kleine clubs. De 3-0 was een vaste score in een Europese thuiswedstrijd. Zover zijn Milan en Barça nooit gekomen.

Ook het Juventus van 1982-85 was sterker, al verloor die ploeg de EC-finale van HSV (niet onbelangrijk) maar voor de rest heerste het in Europa tot de Heizelnacht. Nog een ploeg die in aanmerking komt is Sao Paulo van Telê Santana, dat tussen 1992 en 1994 alles won wat er te winnen was en ook nog prachtig voetbal speelde, met o.a. Cafu, Leonardo, Cerezo en Rai. De ploeg pakte twee wereldtitels door Milan en Barcelona te verslaan. Misschien heeft World Soccer deze ploeg vergeten, want deze was aantoonbaar beter in de onderlinge duels. En dan laat ik de topploegen van de jaren vijftig (Real Madrid) en zestig (Santos en Inter) maar even buiten beschouwing, maar dat doet World Soccer dus niet.

Achttien jaar geleden organiseerde La Gazzetta dello Sport een zogenaamde Dromenbeker (Coppa dei Sogni), waaraan alle topploegen deelnamen en volgens een computeranimatie tegen elkaar speelde. Het was een grap van de redactie om de lezers op het strand mee bezig te houden. Dat toernooi werd gewonnen door Ajax (71-73) in een finale tegen Bayern (74-76). Uitslag: 4-1.

Nu moet ik erbij zeggen dat de voetbalredactie van La Gazzetta erg op de hand van Ajax en Cruijff was, maar deze uitslag leek mij toen toch de meest logische. En vandaag eigenlijk nog steeds.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties