Nederlands goud (19)

Met prolongatie van zijn olympische militarytitel behaalde Charles Pahud de Mortanges zijn vierde gouden plak, en de vijfde Nederlandse titel op dit ruiteronderdeel binnen acht jaar. Na deze triomfen heeft Nederland nooit meer een rol van betekenis gespeeld in de military.

De paardrijdonderdelen bij de Olympische Spelen van Los Angeles in 1932 waren mager bezet. Veel landen hadden al moeite de kosten op te brengen de reis van hun atleten, laat staan voor paarden. In de springwedstrijd waren slechts elf deelnemers, waarvan er maar vijf het parcours voltooiden. Hieronder was geen enkele volledige ploeg, zodat de teamprijs niet kon worden uitgereikt.

Bij de miliary was het niet veel beter. Nederland, Zweden, Japan, gastland Amerika hadden een driemansploeg gestuurd, en Mexico had nog twee individuele afgevaardigden. Van de goudden Nederlandse ploegen van 1924 en 1928 was Charles Pahud de Mortanges het enige overgebleven lid, opnieuw uitkomend op Marcroix. Zijn ploegmaten waren jonkheer Aernout van Lennep (Henk) en Karel Schummelketel (Duiveltje).

Pahud de Mortanges begon de wedstrijd met een derde plek in de dressuur, achter twee thuisrijders. Die zakten tijdens de endurance-sectie terug in de stand, maar de derde Amerikaan, Earl Thomson was de beste in cross country en steeple chase, en pakte daarmee de leiding. Pahud de Mortanges rukte op naar de tweede plek, met kort daarachter de Zweed Von Rosen. In het ploegenklassement waren alleen de VS en Nederland nog overgebleven met een volledige ploeg, zodat zilver al zeker was.  

Pahud de Mortanges en Marcroix tijdens de steeple chase.

In het gigantische Coliseum, half gevuld met zo'n 50,000 toeschouwers, vochten de drie het uit in het afsluitende springonderdeel. Thomson was de eerste van de favorieten, maar pikte 60 strafpunten op. Ook Pahud de Mortanges maakte een fout, maar met 40 strafpunten stak hij de Amerikaan voorbij in de stand. Toen Clarence von Rosen daarna dezelfde hoeveelheid strafpunten verzamelde en bovendien een tijdstraf kreeg, was het duidelijk dat Pahud de Mortanges en Marcroix de eerste ruiter en paard waren die hun olypmische goud samen prolongeerden. Pas in 1988 kregen ze in de Nieuw-Zeelander Mark Todd en Charisma opvolging.

In de ploegenwedstrijd kon er geen zesde militarygoud behaald worden. Jonkheer van Lennep had problemen met een loszittend zadel en een weigerende Henk, waardoor hij te veel strafpunten opliep om de Amerikanen nog dwars te kunnen zitten. Zo kon Charles Pahud de Mortanges een zilveren plak aan zijn vier gouden toevoegen.

Nog 393 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Paardensport

permalink | plaats reactie |

Reacties