Nederlands goud (20)

In de jaren tussen 1920 en 1932 behaalde Nederlandse baanwielrenners op elke Olympische Spelen een gouden medaille. In Berlijn (1936) was dat niet anders, want Arie van Vliet raasde naar het goud op de 1000 m tijdrit. Na die winst bleef Nederland decennialang verstoken van goud op de wielerbaan: pas in 2000 wist Leontien van Moorsel weer een titel te veroveren.

Zoals al eerder te lezen op dit weblog was sprinter Arie van Vliet doorgedrongen tot de finale van dat onderdeel. Hoewel gehinderd door zijn Duitse tegenstander Toni Merkens, kreeg die toch het goud omgehangen, en kwam er met een geldboete vanaf.
Een dag na zijn verlies moest Van Vliet weer de baan op, in de 1 km tijdrit. Dit was een bij-onderdeel voor hem. Als een echte sprinter ging hij razendsnelweg, om in de laatste ronde volledig stuk kapot te gaan. Toch zette hij een goede tijd neer: zijn 1.12,0 was zelfs een verbetering van het olympisch record met een volle seconde. Geen andere renner kwam bij die tijd in de buurt, zodat Van Vliet met een gouden troostprijs naar huis kon afreizen.

 

Naast een medaille ontving Van Vliet, evenals de andere kampioenen in Berlijn, ook een eik, onder het motto: "Groei ter ere van de overwinning, inspireer tot verdere prestaties!".

Arie van Vliet, die vanwege zijn bril de bijnaam "Professor" kreeg, behaalde na zijn olympische titel nog datzelfde jaar de wereldtitel op de sprint; zijn grote concurrent Merkens was overigens al prof geworden. Van Vliet volgde de Duitser het jaar daarop, en behaalde meteen ook bij de beroepsrijders de finale van het WK. Daarin moest hij buigen voor de Belg Jef Scherens, die zijn zesde opeenvolgende titel in de wacht sleepte.

Een jaar later waren de rollen omgekeerd: de eerste proftitel voor Arie van Vliet. In 1939 volgde in Milaan een nieuwe confrontatie, maar door een zware valpartij van Scherens, veroorzaakt door de Nederlander,  werd de finale afgebroken. Enkele dagen later brak de Tweede Wereldoorlog uit. Er volgde nog wel een officieuze wedstrijd tussen de twee in Kopenhagen (die Van Vliet won), maar een titel werd niet uitgereikt.

Na de oorlog keerde Van Vliet terug op het hoogste podium. Bij het eerste na-oorlogse WK (1946) haalde hij brons achter Jan Derksen, en in 1948 won hij tien jaar na zijn eerste proftitel opnieuw goud. Zijn carrière duurde nog tot 1957 (toen hij 41 was), en hij behaalde in 1953 nogmaals de wereldtitel. Op zijn laatste WK haalde hij wederom de finale van het sprinttoernooi, maar moest landgenoot Derksen voor laten gaan.

Nog 392 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties