Twee Tourwinnaars uit één dorp

Enkele dagen geleden vertelde VRT-verslagggever Michel Wuyts tijdens een vlakke etappe waar geen eind aan kwam, dat twee Belgische oud-Tourwinnaars uit hetzelfde dorp afkomstig waren: Firmin Lambot en Léon Scieur. Hij wist er zelfs aan toe te voegen dat Scieur pas een jaar kon fietsen toen hij de Tour won (’Dat kon toen nog’).

Dit soort mythen zijn zo oud als de Tour. Het eerste deel van het verhaal klopt. Lambot en Scieur waren beiden afkomstig uit het Waalse dorp Florennes, niet ver van Yvoir waar Hennie Kuiper in 1975 wereldkampioen op de weg werd. Firmin Lambot won de Ronde van Frankrijk in 1919 en 1922, Léon Scieur in 1921. Dat ze uit hetzelfde dorp komen is op zich al bijzonder.

Maar dat Scieur pas een jaar kon fietsen toen hij de Tour won klinkt als een sterk verhaal. Het kan ook niet kloppen, want hij was al acht jaar prof. Scieur zou als landarbeider de Tourwinnaar hebben zien langs fietsen, en gedacht hebben: dat wil ik ook, om vervolgens meteen de Tour te winnen. Het altijd betrouwbare naslagwerk Velo Gotha (al zitten zelfs daar kleine foutjes in) vermeldt dat Léon Scieur pas op zijn twintigste leerde fietsen, wat natuurlijk wel degelijk aan de late kant is.

Scieur werd geboren in 1888 en was dus in 1908 twintig jaar oud, precies het jaar dat dorpsgenoot Firmin Lambot prof werd. Dat Scieur op dat moment door Lambot geïnspireerd werd om te gaan wielrennen klinkt aannemelijk. In 1913 werd de rijzige Scieur zelf prof en hij reed meteen de Tour. Hij viel uit, maar in 1914 werd hij veertiende. Na de Grote Oorlog keerde hij terug met twee vierde plaatsen, waarna hij in 1921 won. Ook Luik-Bastenaken-Luik staat op zijn erelijst.

Firmin Lambot was een goede klimmer die er trots op was dat hij in de Ronde van Frankrijk nooit op een col van de fiets had hoeven stappen. Hij won twee keer de Tour, maar in beide gevallen werd Lambot gezien als toevalswinnaar. In 1919 werd de gele truidrager Eugène Christophe ver teruggeslagen door een vorkbreuk. Hetzelfde was de sterke Fransman zes jaar eerder ook al eens overkomen.

In 1922 was een andere Belg, Hector Heusghem, de favoriet voor de overwinning.
Maar deze Heusghem kreeg een uur tijdstraf na een onreglementaire fietswissel. En inderdaad: dat kon toen nog. Heusghem werd vierde op 43 minuten en 46 seconden. Hij miste ook nog eens op minder dan twee minuten het podium. Lambot profiteerde en won zo als 36-jarige zijn tweede Tour.

Overigens tekende de inmiddels overleden wielerjournalist Wim Amels over Lambot ooit het volgende op: ‘Het hele jaar hoorde of zag men niets van hem, maar als de Tour naderde gaf hij teken van leven’. Naast vele ereplaatsen in de Tour is de erelijst van Lambot inderdaad angstvallig leeg. Dat specialisatie in het wielrennen alleen iets van deze tijd is, is blijkbaar ook een mythe.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties