In feite is er sprake van een klassiek wielerverhaal. Op zoek naar snelheid vloog de jonge Hoyos, in een houten kar op vier wielen, de hellingen in de straten van zijn dorp af. Toen hij tien jaar oud was zag hij voor het eerst een fiets. Het leek hem onmogelijk om op een dergelijk vehikel zijn evenwicht te bewaren. Maar als boodschappenjongen en leerling-slager in Medellin leerde hij vliegen op twee wielen.

Als jonge wielrenner werd hij natuurlijk geflikt door zijn ervaren concurrenten. Zijn eerste Ronde van Colombia reed hij in 1952, de tweede die ooit werd verreden, met de financiële hulp van een supporter die een wasserij had. Hij viel in de eerste etappe en moest opgeven. Maar in 1953 kwam Hoyos terug en won, net als in ‘54, ‘55, ‘56 en ‘58.

Hoyos kreeg honderd brieven per dag, en zijn supporters werden hysterisch wanneer hij moest klimmen. In Bogota werd hij echter met stenen bekogeld door fans van zijn grote rivaal Efrain Ferero, met wie hij duels uitvocht op de modderige wegen. Een soort ‘Coppi en Bartali in Zuid-Amerika’. Gino Bartali is trouwens de enige bekende renner die in het boek ter sprake komt. Hoyos fietste met de knieën naar buiten. Zijn trainer Arrastia zei: ‘Zo reed Bartali ook’.

De Tour komt nergens ter sprake, maar Hoyos heeft wel wedstrijden in Frankrijk gereden. Daar komen de Colombianen tekort tegen de ‘Beste renners ter wereld’. In het Colombiaanse wielrennen was ook de Fransman José Beyaert actief, die in 1952 de Ronde van Colombia won en een jaar later tweede werd achter Hoyos. Deze Beyaert werd in de Tour van 1950 zevenenveertigste.

Met dat gegeven mogen we misschien heel voorzichtig iets zeggen over het niveau van de Colombiaanse renners op dat moment. Ook is Hoyos in 1956 dertiende geworden in de Olympische wegwedstrijd van Melbourne. Ercole Baldini won. Hoyos sprak tegenover Garcia Marquez de hoop uit dat ooit zijn landgenoten overal in de wereld als wielrenner succesvol mochten zijn.

Ramon Hoyos Vallejo is voor zover bekend nog steeds in leven. Hij moet nu vijfenzeventig jaar oud zijn.

Ik stel me hem voor in een huiskamer in Medellin, turend naar een televisiescherm waarop de Tour te zien is, samen met ons wachtend op de komst van een nieuwe Luis Herrera.