Nederlands goud (23)

Het tweede Nederlandse zwemgoud op de Spelen van 1936 werd op wonderbaarlijke wijze gewonnen door Nida Senff. Dit weblog noemde het eerder "De meest bizarre olympische zege ooit". In plaats van de inhoud van dat artikel te herkauwen, reproduceren we vandaag het verslag uit de Het Vaderland van 14 augustus 1936.

Aan het slot van den middag kwam de finale 100 meter rugslag dames, waarvoor aan den start kwamen: Harding (Engeland), Brundstrøm (Denemarken), Mortridge (V.S.), Mastenbroek (Nederland), Senff (Nederland), Bridges (V.S.), Frampton (Engeland). De man aan den luidspreker kondigt het nummer aan en verzoekt daarbij voor de zooveelste maal om stilte. Ruhe bitte, silence please, silence s.v.p. Nida is wat nerveus, Rie als altijd onverschilling.

Daar kondigt starter Gädecke aan: "Auf die plätze". Allen liggen klaar, gereed te vertrekken. Het pistool klinkt, prachtig gelijk schieten de meisjes weg. Op de eerste 25 meter constateeren we onmiddelijk een voorsprong van Nida Senff, terwijl Rie Mastenbroek naar rechts en links kijkt hoe de situatie is. Met een voorsprong van circa 2 meter wil Nida Senff als eerste keeren, doch de talrijke landgenooten houden hun adem in, zij mist het keerpunt royaal.

Gelukkig heeft zij de tegenwoordigheid van geest even terug te keeren en dan ligt zij weer spoedig op de tweede 50 meter. Maar intusschen zijn Mortrigde, Bridges en Mastenbroek haar vóór gekomen. Met haar soepelen langen slag haalt zij haar achterstand weldra in. Rie Mastenbroek komt dan iets achter, Nida en Mortridge liggen gelijk. Op de laatste 20 meter valt de beslissing. Nida Senff neemt een beslissenden voorsprong, terwijl Rie Mastenbroek met haar eindspurt een prachtige poging doet naar voren te komen.

Zij komt de beide Amerikaansche zwemster voorbij, doch met weinig verschil tikt zij als tweede acher Nida aan. De eerste en tweede prijs in dit nummer zijn voor Nederland. Enthousiast staan de Hollanders, in groepjes over de tribunes verspreid, op, zwaaien met de Nationale vlag, juichen hun blijdschap over deze dubbele Nederlandsche zege uit.

Nida blijft op startblok 5 zitten, ze is er stil van, dat enthousiasme, al die fotografen, die menschen, die naar haar toekomen, gelukwenschen. Ze gaat op de schouders van Lotsy en Frans Kuipers en de yell van "Holland spreekt een woordje mee" galmt door het Stadion, zoodat zelfs de Duitschers ietwat beduusd zijn. Het was een prachtig slot van dezen middag.

Nog 389 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Zwemmen

permalink | plaats reactie |

Reacties