Zoeken

De Italiaan Felice Gimondi, de jonge en verrassende winnaar van 1965 ontbrak, net als zijn langgenoten Motta en Adorni. De eeuwige rivalen Jacques Anquetil en Raymond Poulidor stonden wel aan het vertrek. Anquetil was er weer bij na een jaar afwezigheid. Hij had de Tour al vijf keer gewonnen en was er nu vooral mee bezig om Poulidor te doen verliezen. Toen Anquetil definitief in zijn opzet geslaagd was ging hij ziek naar huis.

Op een proloog was het in 1966 nog een jaar wachten. De invoering van de korte proloogtijdrit in 1967, had waarschijnlijk veel te maken met de saaie eerste week van het jaar daarvoor. Er werd flink gemopperd over de lange en oninteressante aanloop naar de bergen. De legendarische verslaggever Jan Cottaar toen: “Men waagt niet meer, maar men rekent”. Negen dagen aan een stuk was er bijna elke dag een massasprint, ook zonder oortjes. Gerben Karstens won twee keer.

De eerste etappe naar Charleville werd gewonnen door de Duitser Rudi Altig, 47 seconden voor het bijna voltallige peloton. Dat moet een fraaie jump zijn geweest á la Cancellara. Hij behield zijn leiderspositie nog langer dan de Zwitser. Na de negende rit had Altig nog altijd de gele trui met 47 seconden voorsprong op de nummer twee, en een handvol tellen meer op de rest.

Dopingperikelen waren er in 1966 ook. Het was het jaar van de eerste dopingcontroles. Onder leiding van Jacques Anquetil werd er door de renners in de achtste etappe naar Bordeaux enkele minuten gestaakt. Zij zagen de controles als een grote inbreuk op hun privacy. Anquetil zelf moest zijn overwinning van dat voorjaar in Luik - Bastenaken -Luik (tijdelijk) inleveren omdat hij weigerde een controle te ondergaan.

Na de Pyreneeën stonden de kanshebbers op de eindzege, onder wie Jan Janssen, nog vlak bij elkaar. Een andere Duitser, de kleine Karl-Heinz Kunde, reed een paar dagen in het geel. Vergelijkbaar met de Tour van dit jaar waren er geen echt grote klimmers in die dagen die na het afhaken van Gaul en Bahamontes het verschil konden maken. Met uitzondering misschien van de Spanjaard Julio Jimenez.

De zestiende etappe voerde de renners over de Croix de Fer, de Télégraphe en de
Galibier naar Briançon, waar Jimenez de rit won en Jan Janssen de gele trui mocht aantrekken. Lucien Aimar, een ploeggenoot van Anquetil, stond tweede op 27 seconden. Even leek het er op dat voor het eerst een Nederlander de Tour ging winnen.

Over de vlucht van Aimar, die Jan Janssen de volgende dag verraste op weg naar Turijn, is al veel gezegd en geschreven. Misschien heeft Janssen niet goed opgelet. Of vergat de Tourradio net even te melden dat de Fransman mee was in een ontsnapping? Feit is dat Lucien Aimar de Tour van 1966 won. Jan Janssen werd tweede en moest nog even wachten op zijn Tourzege.

Nu de verschillen in het algemeen klassement zo klein zijn, blijft het uitkijken voor een aangekondigde verrassing. Een ‘Pereiroke’ noemde Tom Boonen het al. Dat de heren favorieten de Spanjaard maar goed in de gaten houden. Dertiende staat hij in het klassement, met slechts vier minuten achterstand op Evans, Mayo en ploeggenoot Valverde. Pereiro is wel eens verder verwijderd van het geel geweest.