Nederlands goud (29)

Zuiver kijkend naar de cijfers was de overwinning van Fanny Blankers-Koen in de 200 m de gemakkelijkste van haar vier titels in Londen (1948). Met een nooit geëvenaard verschil van 7 tienden won ze haar derde goud. Maar het had maar weinig gescheeld of ze was in de halve finale niet aan de start verschenen.

Haar serie, een dag na de winst op de horden, won ze weliswaar haar serie, maar bij terugkomst in de kleedkamer gaf ze te kennen er geen plezier in te hebben ("het zit met tot hier!").

Met de halve finale slechts anderhalf uur later kreeg Fanny Blankers een aanval van heimwee. Ze wilde terug naar huis, terug naar haar twee kinderen, die haar de titel "Flying Dutchmom" hadden bezorgd. Ze was de aandacht en druk meer dan beu. Echtgenoot Jan Blankers, atletiekcoach bij de vrouwen, journalist en zelf ook Olympiër (hinkstapspringer in 1928), nam zijn vrouw apart om haar toch aan de start te krijgen.

Fanny Blankers-Koen huilt uitgebreid als de twee over de kinderen (Jan junior en Fanny junior) praten, maar uiteindelijk weet Jan zijn echtgenote toch te bewegen te lopen in de halve eindstrijd. Nog met rode ogen perste ze er een ongelofelijke 24,3 seconden uit, ruim vóór alle andere deelneemsters.

Fanny Blankers-Koen (rechts) aan kop bij het uitkomen van de bocht.

De volgende dag was ze na een goede nachtrust weer helemaal in orde. Het Engelse weer liet zich opnieuw van zijn natte kant zien, zodat de baan weer modderig was. Blankers-Koen leek zich hier weinig van aan te trekken, en liep halverwege al in gewonnen positie. Het gat met de nummer twee (de Britse Audrey Williamson) van 0,7 seconde is nog altijd het grootste verschil tussen 1 en 2 op dit onderdeel bij de Olympische Spelen.

Nog 383 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties