De Fransen maken Tour de France kapot

Nogal makkelijk om de wielrenners te beschuldigen van oplichting, want hebben niet alle winnaars van de Tour sinds 1966 vuile handen? Echt stinken doet het vooral bij de Tour-organisatie zelf en de krant L’Equipe. Die maken de Tour al jaren kapot.

ANP Fotoarchief

Het dopinglaboratorium Chatenay-Malabry is verantwoordelijk voor alle onderzoeken in de Tour de France en de krant L’Equipe weet altijd als eerste wie er dit keer is betrapt. Ook bij Aleksandr Vinokoerov deze week was het L’Equipe die hier al melding van maakte voordat de rest van de wereld het wist. En het dagblad wist woensdag ook als eerste dat er een nieuw geval was gevonden, dat kort daarna Cristian Moreni bleek te zijn.

Hoe is het mogelijk dat zulke gevoelige gegevens keer op keer op straat liggen voordat de Tour-organisatie er zelf melding van heeft gemaakt? En dat elke keer opnieuw via L’Equipe? Het lab weet namelijk niet welke renner het onderzoekt, want dat heeft alleen een coderingsnummer. Om een eerlijke analyse te garanderen worden naam en nummer gescheiden gehouden, maar in Frankrijk blijkbaar tevergeefs.

Het is alsof de notulen van de Ministerraad op internet staan voordat de ministers de vergaderzaal hebben verlaten. Het gebeurt bij de Tour de France elke keer opnieuw – al jaren en jaren.

Het verwijt van Floyd Landis dat hij op dezelfde manier is genaaid is daarom niet eens zo heel vreemd. Alhoewel het potsierlijk klinkt uit de mond van de gevallen held zijn er de laatste jaren heel veel vreemde dingen gebeurd. De hardste beschuldiging van complotvorming kwam twee jaar geleden van Harm Kuipers, oud-wereldkampioen met gezag en ervaring.

EPO

In 2005 schreef L’Equipe – goh - dat dopinglaboratorium Chatenay-Malabry had geconcludeerd dat Lance Armstrong de Tour van 1999 had gewonnen met epo. De hel op aarde barstte daarna los, met name in Frankrijk. En toen kwam Harm Kuipers met uiterst scherpe kritiek in De Volkskrant: ‘Het lijkt er zeer sterk op dat Armstrong het slachtoffer is van een complot, waarbij het netwerk helaas verder reikt dan het dopinglaboratorium in Parijs en l’Equipe.’

Kuipers was in 1975 wereldkampioen schaatsen, en is sinds vorig jaar hoogleraar Bewegingswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Het belangrijkste in dit geval is dat hij van 2001 tot en met 2004 lid was van de dopinglijstcommissie van de WADA, het Wereldantidopingagentschap. Iemand met kennis en gezag en geen toevallige passant.

Hij stelde enkele vragen, die twee jaar later opnieuw actueel zijn. ‘Hoe kan het lab dan toch weten dat een bepaald codenummer van Lance Armstrong was? De enigen die over de koppeling van naam en code beschikken zijn Armstrong zelf, het bureau van de UCI (Internationale Wielerunie) en WADA.’

En het verhaal vervolgde zich deze week.

Dopingautoriteit

Donderdag sprak ik met Herman Ram, directeur van de Nederlandse Dopingautoriteit. Ook hij vraagt zich nu af waarom L’Equipe zo snel wist van de recente dopinggevallen in de Tour. Hij wil geen uitspraken doen of er sprake kan zijn van manipulatie van deze berichten, maar merkt het wel gelaten op: “Het is teleurstellend om te zien hoe over deze gevallen wordt bericht, dat elke keer L’Equipe hiermee naar buiten komt. Dat moet de direct betrokkene doen en niet een krant.”

De Franse krant ondermijnt hiermee namelijk het gezag van de dopingonderzoekers, omdat er ergens iets mis gaat met de gegevens van de rijders. De sporters kijken daar de onderzoekers op aan, terwijl die er niets aan kunnen doen. Dat vond Kuipers ook in 2005: ‘Het trieste is dat de affaire het vertrouwen van de sportwereld in de betrouwbaarheid en integriteit van de anti-dopingbeweging ernstig heeft geschaad.’

En dit soort incidenten rond L’Equipe doet zich al jaren voor. Zoals de Volkskrant schreef op 1 september 2003 over atlete Kelli White: ‘Zaterdagochtend liep ze nog onbekommerd met haar Oekraïense trainer te winkelen op de Champs Elysées. Kelli White, winnares op de 100 en de 200 meter bij de WK, was zich nog niet bewust van het verhaal in L'Équipe, waarin geopenbaard werd dat in het plasje dat ze na de 100 meter had geproduceerd stoffen van een verboden middel waren gevonden. De Franse sportkrant had de hand weten te leggen op de resultaten van de A-staal die in het dopinglaboratium in Châtenay-Malabry waren onderzocht.’

Waarom nemen we in hemelsnaam dat blaadje L’Equipe nog serieus? Zelf meldt het nu dat de Tour de France zwaar in de problemen zit, maar is ondertussen wel hoofdverantwoordelijk voor het ondermijnen van de autoriteit van de dopingonderzoekers.

Willekeur

De Tour-organisatie doet er trouwens zelf ook weinig aan om een betrouwbare race te organiseren. In de idyllische beginjaren gooiden Franse supporters nog scherpe dingen voor de wielen van niet-Franse renners om ze uit de race te krijgen. Tegenwoordig gebeurt dat veel efficiënter: door de organisatie zelf.

Erg opvallend was hoe snel Bjarne Riis zijn gele trui moest inleveren toen hij twee maanden geleden toegaf met doping de Tour van 1996 te hebben gewonnen. In 1977 won Bernard Thévenet de Tour, maar wel – zo gaf hij later toe – op illegale wijze. Hij hoeft de gele trui nog steeds niet in te leveren – ongetwijfeld omdat hij Fransman is. Want als er iemand een andere verklaring kan geven waarom Riis wél en Thévenet niet van zijn voetstuk is gevallen, mag die het melden.

Manipulatie

De Tour-organisatie stelt daarmee eisen aan de renners, waar ze zelf niet aan wil voldoen. De sporters moeten eerlijk zijn, maar zelf houdt ze de hand boven het hoofd van Thévenet en straft Riis. De sporters moeten eerlijk zijn, maar op een of andere manier weet L’Equipe altijd als eerste wie er betrapt is op doping. Het morele gezag van de Tour de France is daarmee tot een dieptepunt gezakt, en dan vooral door de Fransen zelf. Ook de gedrogeerde renners dragen hun verantwoordelijkheid, maar zeker niet alleen.

Helaas stopt Frankrijk zijn energie vooral in het manipuleren van de Tour de France. Als het zich net zo druk zou maken over de opleiding van wielrenners zou het land de beste renners ter wereld hebben gehad.

De Tour de France moet zeker blijven bestaan, maar niet meer in Frankrijk en niet met deze organisatie. Want al sinds 1903 is aangetoond dat ze niet weten hoe het moet om een open en eerlijke wedstrijd te organiseren.

De Internationale Wielerunie UCI dan maar?

Sportjournalistiek · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties