Zoeken

Vorige week vond ik Kop of Munt in mijn brievenbus. Ziet er leuk uit, en er staat een interview met Co de Smalen in. Met wie? Co de Smalen, de linksback van eerste divisieclub SC Amersfoort. Co, tegenwoordig hoofdconducteur bij de NS, verliet zijn club in 1982 -- een half jaar voordat SC Amersfoort failliet ging.

‘Voor wie is het boeiend dat ik tegen spelers als Ruud Gullit, Henk ten Cate, Louis van Gaal, Jan Wouters en Bert van Marwijk heb gevoetbald?’, vraagt de 48-jarige Amersfoorter zich bescheiden af. Voor niemand dus. Behalve voor Co’s moeder, die vijf en twintig jaar geleden de voetbalcarrière van haar zoon met krantenknipsels en programmaboekjes heeft vastgelegd.

Zo werd Co na het seizoen 1980-’81 tot beste speler van SC Amersfoort uitgeroepen. ‘Ik was niet een van de besten, maar had een conditie als een paard’, karakteriseert hij zichzelf. Voor de rest werd Co’s betaald voetbalcarrière overschaduwd door geldzorgen. Stadion Birkhoven kreeg geen stroom meer, omdat de elektriciteitsrekening niet was betaald. ‘Toen moesten we in het donker omkleden, trainen en douchen. Maar met de kaarsjes aan werd het daarna toch een heel bijzondere sfeer’, lacht Co. Hij blijft lachen, ook als er een schuldbekentenis tevoorschijn komt: SC Amersfoort moet hem nog altijd 6.667,73 gulden betalen. Dat is tegenwoordig 3.025,68 euro, geld dat Co door het faillissement is misgelopen.

Co de Smalen weet waarom de prestaties van SC Amersfoort in die tijd achteruit gingen. ‘In het begin van de competitie behoorden we steevast tot de betere teams, stonden we boven de middenmoot. Daarna zakten we altijd weg, omdat het slecht gesteld was met de betalingen. De betere spelers, zeker de jongens die een hypotheek hadden op hun huis, gingen in de loop van het seizoen de ziektewet in. Dan beurden ze hun centen. Daar waren ze niet zeker van als ze bleven spelen’.

Toen Co in de voorbereiding van het seizoen 1982-’83 merkte dat het bestuur tegen de afspraak in niet alle spelers hetzelfde betaalde, haakte hij af. Hij probeerde het nog even bij FC Wageningen (ook allang ter ziele), maar ging uiteindelijk naar de Veenendaalse amateurclub DOVO. Daar hervond hij zijn spelvreugde en speelde voor meer publiek. Of, en zo ja hoeveel de Veenendaalse club betaalde vertelt het verhaal niet. Al met al heeft Co tot na zijn veertigste actief gevoetbald. Tegenwoordig is hij scheidsrechter in de eerste en tweede klasse van de zondagamateurs.

Co de Smalen’s verhaal bevat geen spatje van de glamour waar het Nederlandse betaalde voetbal zich zo graag in rondwentelt. Maar vergist u zich niet: er zijn honderden ploeteraars (geweest) zoals hij. Zij pendelen heen en weer tussen (de onderste helft van) de eerste divisie en de top van het amateurvoetbal.

Tenslotte laten we Co weer vertellen, want hij heeft als speler van SC Amersfoort aardig wat Nederlandse voetbalstadions gezien. Co vindt het oude Olympisch Stadion in Amsterdam de meest indrukwekkende speellocatie, buiten het Amersfoortse Birkhoven. ‘Een onvergetelijke ervaring. Jammer dat we sportief gezien altijd achter de feiten aanliepen’.

Voetbal

permalink | plaats reactie |