Fransen en het wegpesten van wielrenners

Michael Rasmussen is niet de eerste renner die op enkele dagen van Parijs met de gele trui om de schouders uit de Tour vertrekt. In 1937 gaf de Belg Sylvère Maes als leider in het algemeen klassement op, en met hem de gehele Belgische nationale ploeg. De reden was dat zijn Franse rivaal Roger Lapébie door de organisatie bevoordeeld werd. Ook had het Franse publiek zich tegen de Belgen gekeerd.

Sylvère Maes was één van de beste ronderenners van zijn tijd. In 1936 had hij de Tour al gewonnen, en in de Tour van 1937 had hij opnieuw het geel veroverd. In de Alpen had de jonge debutant Gino Bartali zijn klimmerstalenten getoond, maar de talentvolle Italiaan werd ziek nadat hij bij een val in koud water terecht was gekomen. Bartali verloor de leiderspositie aan Maes en moest opgeven.

De Belgen, onder leiding van ploegleider Karel Van Wynendaele, waren zeer ontstemd toen de Fransman Roger Lapébie zich in de Pyreneeën duidelijk had laten voortslepen door een auto. Lapébie, tweede in het klassement, kreeg slechts anderhalve minuut straftijd. De Franse supporters namen het op voor Lapébie, en opgejut door de Franse pers traden ze de Belgen de volgende dag op weg naar Bordeaux zeer vijandig tegemoet.

“De Belgische ploeg, benadeeld door de inrichters, getart door de pers, bedreigd door het volk, staakt de strijd” meldde het Belgische Sportwereld op 23 juli 1937. Het stuk werd geschreven door Van Wynendaele, die naast ploegleider van de Belgische équipe, én stichter van de Ronde van Vlaanderen, ook nog gewoon journalist was. Vol vuur verhaalde hij over het onrecht dat Sylvère Maes was aangedaan.

Wat was er allemaal gebeurd in de zestiende etappe naar Bordeaux? Maes was lek gereden en kreeg op jacht naar het peloton hulp van individuele Belgische renners. Hiervoor kreeg de gele truidrager vijftien seconden straftijd. ‘Een schreeuwende onrechtvaardigheid’, aldus Van Wynendaele. Ook werd er door het Franse publiek met stenen geworpen, en zagen de Belgen stokken de lucht in gaan en gebalde vuisten.

En dan was er nog een spoorboom die gesloten werd nadat het peloton met Lapébie voorbij was gekomen. De achtervolgende groep met Maes werd opgehouden. Van een trein is nergens sprake, maar renners getuigden dat: ‘Er toeschouwers waren geweest die den bareel deden vallen’. Al met al redenen genoeg voor de Belgen om zich na een nacht van beraadslagen, op drie dagen van Parijs, terug te trekken. Roger Lapébie, toen al genaderd tot op vijfentwintig seconden van Sylvère Maes, won de Tour van 1937.

Gezien alle feiten een begrijpelijke beslissing, maar Van Wynendaele was ook een slimme man. Hij zal begrepen hebben dat de Belgen na hun aftocht als helden onthaald zouden worden. Zijn dubbelrol als ploegleider en journalist speelde hij met verve. In Sportwereld werd het Belgische volk opgeroepen zich achter haar renners te scharen en te protesteren bij de organisatie van de Ronde van Frankrijk, wat ook gebeurde. Er kwamen twintigduizend protestbrieven in vierentwintig uur binnen.

De Franse pers zag het anders. Lapébie won de Tour namelijk ook door gebruik te maken van een derailleur. De Belgen beschikten niet over deze troef, omdat hun ploegleider Steyaert (de echte naam van Van Wynendaele, RvdB) er een technisch voorbijgestreefde visie op na hield, zo merkten de Fransen fijntjes op.

Sylvère Maes won in 1939 toch nog zijn tweede Tour, de laatste voor de Tweede Wereldoorlog.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties