Zoeken

Zo bestaat er een beroemde anekdote met in de hoofdrol de dorstige Algerijnse renner Abdelkader Zaaf, die tijdens de Tour de France van 1950 in de 13e etappe van Perpignan naar Nîmes met zijn landgenoot Marcel Molines 20 minuten voorsprong op het peloton had genomen.

Door de enorme hitte kreeg hij flinke dorst en dronk hij 1 wellicht 2 flessen witte wijn leeg.

Slingerend over de weg, met fiets en al omgevallen werd hij door omstanders tegen een van de platanen gezet en viel in slaap:

Het peloton reed de slapende man voorbij die, wakker geworden, door omstanders weer op z'n fiets werd geholpen om zijn wedstrijd voort te zetten, maar hij werd uit de strijd genomen vanwege de onregelmatigheden.

Er zijn verschillende verhalen over deze opmerkelijke gebeurtenis in omloop. We laten Zaaf daarom zelf maar aan het woord:

Een man langs de weg reikte mij een drinkbus aan. In de hitte stierf ik bijna van de dorst. Ik dronk die bus leeg en plotseling begon de weg voor mijn ogen te draaien. Ik geloof dat er pure alcohol in die bus heeft gezeten. Ik reed nog even door en viel toen van mijn fiets. Ze hebben mij onder een boom gedragen. Een van de supporters heeft toen in een café een fles wijn gehaald. Ik viel in slaap. Toen ik wakker werd, merkte ik dat ik wijn dronk. De wijn liep over mijn trui en ik stonk vreselijk naar de drank. Twee commissarissen naderden, roken mijn dranklucht en ze zagen dat ik wankelend liep. Die mensen hebben vervolgens een rapport opgemaakt, waarin ze schreven dat ik zelf die wijn uit het café had gehaald. Mensen sprongen op straat voor mijn fiets om me te doen stoppen. Want ik wist niet dat ik de verkeerde kant op reed. Later viel ik weer en toen ben ik maar in een greppel langs de weg blijven liggen.

Molines won die dag overigens de etappe, maar Zaaf werd wereldberoemd door het incident. Zo maakten cafés reclame met Zaafwijn en nodigden tal van wielerorganisaties Zaaf uit om aan de start te verschijnen. Hij kon door zijn enorme populariteit startgelden vragen die wel tienmaal hoger lagen dan voor het wijn-incident.

Honger

Een andere beroemde renner had niet zo zeer dorst als wel een enorme eetlust. We hebben het hier over de Luxemburger Francois Faber.

Volgens de overlevering at Faber tijdens de Tour van 1909 zo’n 168 koteletten. Die ronde duurde bijna vier weken, dus dat zijn ongeveer zes koteletten per dag!!! Twee jaar later had hij nog steeds een gezonde eetlust.

Tijdens een rustdag van de Tour van 1911 besloot Faber eens lekker uit eten te gaan met zijn stiefbroer Ernest Paul (ook een wielrenner). In Marseille viel hun keuze op restaurant ‘Vieux Port’ en aldaar deden zij zich te goed aan bergen oesters, langoesten en mosselen. Ook het kaasbuffet werd aangevallen en tijdens het eten werden luttele flessen wijn soldaat gemaakt. Na het eten werd Paul overvallen door vreselijke krampen. Er lag blijkbaar een niet zo frisse mossel op zijn bord en hij liep een zware voedselvergiftiging op. Desalniettemin reed hij, weliswaar met pap in de benen, de volgende dag gewoon mee in het peloton.

Paul reed de Tour dat jaar uit, Faber staakte de strijd na de twaalfde etappe.