De Olympische Spelen en de moderne natuurkunde

Natuurkundigen, opgelet: Sportgeschiedenis.nl heeft ontdekt dat tijd wordt afgebogen door de Olympische Spelen – net als bij een zwart gat. Dat werd bewezen in Australië in 2000, waar het Internationaal Olympisch Comité een heel merkwaardige invloed uitoefende op de plaatselijke tijdrekening. Legt u die Nobelprijs daar maar neer.

In de tweede helft van september 2000 werden in Sydney de Olympische Spelen gehouden. Aan de andere kant van de wereld geldt in die tijd de wintertijd, omdat de seizoenen daar nu eenmaal anders zijn dan bij ons. Het IOC wilde echter graag dat de zomertijd twee maanden eerder werd ingevoerd, omdat er dan een uur meer daglicht was. Ook was het prettig vanwege het tijdsverschil met de Verenigde Staten tijdens de Spelen. Als dat kunstmatig met een uur werd veranderd, scheelde dat met de uitzendtijden tijdens prime-time. Elk uurtje verschil kan miljoenen euro’s inkomsten opleveren.

Normaal gesproken was in 2000 de Australische zomertijd begonnen op de laatste zondag van oktober en geëindigd op de laatste zondag van maart – een periode van vijf maanden. In 2000 werd een eenmalige uitzondering gemaakt voor zowel de Olympische als Paralympische Spelen: de zomertijd begon op de laatste zondag van augustus en eindigde op 25 maart 2001. Dat betekende dus een zomer van maar liefst zeven maanden lang!

Het IOC wilde het liefst dat dit in geheel Australië gebeurde, maar dat lokte een opstand uit. Sommige gebieden achtten het moment juist om tegendraads te worden. In een statement stond bijvoorbeeld: ‘West-Australië hamert nu op zijn rechten door de tijdswijziging niet door te voeren.’ En deed dat ook niet, zoals in New South Wales en enkele andere staten.

Verwarring, mede door het IOC. Dat bleef volhouden dat de vervroegde zomertijd over geheel Australië zou worden ingevoerd. Nou en? Wat maakt het uit als niet iedereen meedoet met een vervroegde invoering van de zomertijd?

Heel veel en vooral in Australië, dat al is verdeeld in drie tijdzones. Met ook nog eens gebieden, die wel of niet meededen met de vervroegde zomertijd werd het opeens knap lastig om te weten op welk moment hoe laat het was.

Op plekken waar het vandaag acht uur is, is het morgen opeens negen uur. En in het dorp ernaast toch weer acht uur. Maar overmorgen niet meer, en aan de andere kant van de tijdzone, waar normaal één uur verschil mee was, is er opeens twee uur verschil. Maar volgende week niet meer, want dan is het overal even laat. Australië was tijdens de Olympische Spelen een dambord van tijdzones geworden, met zowel verticale als horizontale tijdzones.

Het werd zo erg dat de Australische overheid een complete voorlichtingscampagne moest starten om de inwoners uit te leggen hoe laat het was op welk tijdstip op welk gebied en tot wanneer dat gold en of dat morgen ook zo was of niet. En het IOC bleef maar zeggen dat heel Australië de zomertijd vervroegd had ingesteld – ongeacht de ontkenningen tot op het hoogste niveau.

De cynische reacties in Australië waren in ieder geval niet van de lucht: “Zeven maanden zomer? Nu alleen nog maar die wolken weg en daarvoor de zon.” Of Dave Studham van de bibliotheek van de Melbourne Cricket Club: “Summer time has arrived - with one week of Winter still to go!”

Het is bewezen: de Olympische Spelen vervormen tijd op een manier zoals Einstein niet wist. Gelukkig heeft China maar één tijdzone.

Olympische Spelen Algemeen · Olympische Winterspelen · Olympische Zomerspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties