Jan Cottaar: pionier van de Tour-verslaggevers

De media-aandacht voor de Tour was in het Nederland van de jaren vijftig heel wat minder dan tegenwoordig. Dat Wim van Est als eerste Nederlander het geel had bemachtigd, drong hier pas heel laat door. Theo Koomen zou het later heel wat makkelijker hebben dan pionier Jan Cottaar.

Jan Cottaar zelf. ANP Fotoarchief

Wielerverslaggever Jan Cottaar had het een halve eeuw geleden een stuk moeilijker in de Tour dan nu. Het was aan de vriendelijkheid van een Belgische radiomedewerker te danken dat de Nederlandse luisteraar in 1951 wist dat Wim van Est zojuist als eerste Nederlander de gele trui had veroverd. Als die tenminste op de Belg had afgestemd, want het was nog niet op een Nederlandse zender te horen. Dit bericht bereikte Nederland pas de volgende dag.

Gek werd Cottaar ervan: 'De journalist in mij stond zich te verbijten van ellende: zulk nieuws en het dan niet heet van de naald te kunnen spuien!'

Die gele trui en andere Nederlandse successen – én de beroemde val van Van Est in een ravijn – zouden gelukkig alles veranderen voor de Nederlandse radio. Vanaf dat moment waren er dagelijks twee uitzendingen vanuit Frankrijk met een finishverslag en een nabeschouwing.

Zwabberend en gek

Het was niet zo makkelijk, zo merkte Cottaar al snel, om een goed radioverslag te maken van de Tour. Het ging allemaal zo snel en wie was nou wie? Vooral de laatste meters voor de eindstreep waren pittig en helemaal tijdens een massasprint: overal armen, benen en hoofden.

Cottaar: “Met één oog moest je er dan de overwinnaar uitpikken, met het andere de nummers twee en drie en... ja, dan moest je toch óók nog een oogje over hebben voor een paar Nederlanders.”

Hij zag daarom het liefst die rijders voorop rijden die van kilometers afstand al waren te herkennen. “Over de schrale en schriele Coppi hoefde je niet te twijfelen. Dolle Ferdinand (Kübler) merkte je ook altijd wel op, evenals zijn landgenoot, de mooie Hugo (Koblet), wijlen de vinnige Ockers, Graczyk, het mannetje Robic, Geminiani en anderen.”

Maar het liefst had hij iemand alleen op kop - urenlang. “Je kon dan heerlijk op je gemak het hele spelletje meter voor meter verslaan en met het gejuich van de menigte op de achtergrond, kreeg zo’n uitzending altijd de kleur die ze nodig had.”

Aldus de pionier van de Nederlandse Tour-verslaggevers.

 
Herken je meteen: Wim van Est. ANP Fotoarchief

Nogmaals Wim. Foto Guus de Jong.

Sportjournalistiek · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties