Raul Alcala en de Clasica San Sebastian

Zaterdag staat in het Spaans Baskenland de Clasica San Sebastian op het programma. Sinds 1988 heeft deze koers op de wielerkalender dezelfde status als de Amstel Gold Race. In 1992 werd de Clasica San Sebastian verreden onder apocalyptische weersomstandigheden. De Mexicaan Raul Alcala won. Een jonge Amerikaan werd laatste.

Raul Alcala werd geboren in Monterrey, de bakoven van Mexico. Des te opmerkelijker is het dat Alcala zijn beste prestaties leverde in weinig Mexicaanse weersomstandigheden. In regen, wind en bij een temperatuur van vijf graden boven nul deed hij in 1987 voor het eerst van zich spreken in het Kampioenschap van Zürich, waar hij alleen Rolf Gölz voor moest laten gaan. Slechts negenentwintig dapperen bereikten de finish.

Alcala was ook een goede Tourrenner. Hij werd twee keer achtste in het
eindklassement en won twee etappes. Eén daarvan werd opnieuw verreden in de stromende regen. Alcala won als lid van PDM in 1990 de kletsnatte tijdrit naar Epinal. Dat de geblokte Mexicaan een sterk gestel had bleek ook uit het feit dat hij een jaar later als enige niet ziek werd bij de beruchte Intralipid-affaire.

De Clasica San Sebastian van 1992 kende een aanvankelijk zonnige start, maar onderweg werden de meer dan tweehonderd gestarte renners overvallen door een noodweer. Volgens Wieler Revue* waren de omstandigheden zo hevig dat zelfs de radioverbindingen uitvielen, en zo ontdekte Jan Gisbers pas op tien kilometer voor de finish dat zijn renner Alcala in de ijskoude en striemende regen alleen op kop reed.

De Mexicaan was in de in afdaling van de Alto de Jaizkibel, altijd de scherprechter in deze koers, weggereden uit een kopgroep met verder Claudio Chiappucci, Dimitri Konitsjev, Luc Roosen en onze landgenoot Eddy Bouwmans. Alcala was in de winter van Zwitserland naar het Baskenland verhuisd, en maakte in de gevaarlijk gladde afdaling handig gebruik van zijn parkoerskennis. Hij reed in San Sebastian met een dikke minuut voorsprong zegevierend over de streep. Bouwmans werd derde achter Chiappucci.

Zevenenwintig minuten later, bijna twaalf minuten na een groepje met onbekende grootheden als Harry Lodge en Robert Matwew, reed een jonge Amerikaan die niet had willen opgeven moederziel alleen over de finish. Lance Armstrong was na de Olympische wegwedstrijd van Barcelona prof geworden bij Motorola. Hij werd in zijn eerste profkoers honderdenelfde en allerlaatste.

Armstrong vertelt in zijn boek ‘Door de pijngrens’ dat hij even overwoog om direct terug te vliegen naar de States. Maar hij bleef in Europa en leerde snel bij. Twee weken later werd hij tijdens het Kampioenschap van Zürich alleen geklopt door zijn latere ploeggenoot Vjatsjeslav Ekimov, anders had hij nog voor zijn éénentwintigste verjaardag zijn eerste klassieker gewonnen.

Zijn nog openstaande rekening met de Clasica San Sebastian vereffende de eerzuchtige Texaan in 1995. Lance Armstrong won dat jaar de wedstrijd.





* Bij het wedstrijdverslag heb ik dankbaar gebruik gemaakt van een aantal details uit een verslag van Wencel Maresch in Wieler Revue.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties