Zoeken

Zelf ben ik nog gefotografeerd met Theo de Rooy voor de poster op de middenpagina van Wieler Revue nummer 18 van 1980. Dat wil zeggen: De Rooy reed in de voorste gelederen van het peloton tijdens het Nederlands Kampioenschap op de weg in Geulle. Als achtjarig jongetje in het publiek was ik zelf blijkbaar meer geïnteresseerd in mijn schoenen dan in de koers.

Theo de Rooy was toen een talentvolle eerstejaars prof bij de geelblauwe IJsboerke brigade van Walter Godefroot. Op de poster zien we ook Jan Raas in de regenboogtrui en Gerrie Knetemann (of is het die andere brildrager, Bert Pronk?). Verder de latere winnaar Johan van der Velde, allemaal namens Raleigh. Ook in beeld: de Limburger Jo Maas van Daf Trucks en de hoogblonde onderschatte renner Jos Schipper, in het lichtblauw van Marc Zeepcentrale.

In de uitsnede van de poster zien we naast winnaar Van der Velde, Schipper en De Rooy als tweede en derde op het erepodium. Deze uitslag wekt de indruk dat het oppermachtige Raleigh deze renners wel een podiumplaats gunde zolang er zelf maar werd gewonnen. Theo de Rooy kijkt heel wat tevredener dan we de laatste weken van hem gewend waren.

Een jaar later had de Duitse fabrikant van fruitdrankjes Capri Sonne de sponsoring overgenomen van IJsboerke. Theo de Rooy debuteerde samen met Peter Winnen in de Ronde van Frankrijk. De Rooy werd als 24-jarige negenendertigste en droeg even de witte trui als beste jongere. Winnen werd vijfde. Beiden waren ze ‘anders’ dan de gemiddelde prof. Ze hadden doorgestudeerd, wat in die tijd voor een wielrenner heel wat ongebruikelijker was dan vandaag de dag.

Het jaar 1982 was een topjaar voor De Rooy. Negentiende in de Tour, tweede in de Catalaanse Week, winnaar van de Ronde van Duitsland en eerste in de zesde etappe van Ronde van Zwitserland. Van die rit bestaat een foto: Theo de Rooy klimmend naast Giuseppe Saronni, een hele grote meneer in die dagen. Samen reden ze minuten weg van de rest, en dat waren niet de minsten. In het eindklassement werd De Rooy tweede achter de Italiaan.

Samen met Winnen stapte De Rooy in 1983 over naar de ploeg van Peter Post, waarvoor hij acht jaar reed, vooral als gewaardeerd helper. Zijn erelijst bleef beperkt. Af en toe een overwinning in een criterium, een rit in de Ronde van Nederland, dat soort werk. Waarschijnlijk was Theo de Rooy te beschaafd om zelf zo nu en dan een beschermde rol op te eisen. En intelligent genoeg om zijn beperkingen als wielrenner te kennen.

Na afloop van zijn wielercarrière werd hij door Peter Post aangesteld als ploegleider bij Panasonic en daarna bij Novemail - Histor. Nadat Post geen nieuwe sponsor meer kon vinden voor zijn ploeg kwam De Rooy in het midden van de jaren negentig bij Rabobank terecht.

Hoe dat uiteindelijk is afgelopen hebben we de afgelopen dagen uitgebreid kunnen horen, zien en lezen.