Florent Malouda: een voetballer zonder persoonlijkheid

Florent Malouda wist op z’n vijftiende dat hij als profvoetballer in het Franse team wilde spelen. Om dit te bereiken leverde hij volgens Simon Kuper zijn persoonlijkheid in.

Het was januari vier jaar geleden, het vroor en ik trok naar Bretagne om aanwezig te zijn bij een vreemd fenomeen: een Frans dorp met maar achtduizend inwoners dat een voetbalstadion had waar twee keer zoveel mensen in konden. Het dorp, Guingamp, gelegen op ongeveer dezelfde plaats als het dorp uit de strip Asterix, had op de een of andere manier een team weten te vormen dat in de hoogste divisie van het Franse voetbal speelde. Ze hadden zelfs twee veelbelovende spelers, geheten Didier Drogba en Florent Malouda.

Die avond speelde Guingamp een thuiswedstrijd tegen Le Havre. Zowat iedere dorpsbewoner liep naar het stadion; het deed een beetje denken aan Franse oorlogssituaties waarbij hele steden aan het lopen gingen. Het publiek: 12.728 man waarvan zo’n dertien uit Le Havre, was indrukwekkend groot aangezien het zo koud was dat geen normaal mens buiten zou willen zijn. Malouda speelde vreselijk slecht. Guingamp verloor met 2-1. Het team maakte de indruk een dorpsteam te zijn.

Malouda, nu 27, heeft zondag in de Community Shield-wedstrijd tegen Manchester United zijn officiële debuut bij Chelsea gemaakt naast Drogba. Dit is het verhaal van een jongen die van de rand van de wereld kwam en zijn persoonlijkheid heeft ingeleverd om de perfecte profvoetballer te worden.

Foufoup

Malouda groeide op in Frans Guyana, aan de noordkust van Zuid-Amerika. Hij was een klein bruin scharminkeltje met de bijnaam ’Foufoup’. Hij reed wat rond op zijn brommer, werkte hard op school, was altijd om half acht thuis en bereidde zich al voor op het leven van profvoetballer. Zijn vader, trainer van de dorpsclub, stond hem na iedere wedstrijd op te wachten met zijn analyse: ‘Florent, je gaf twaalf keer een pass, vier daarvan waren slecht. Je houdt de bal te lang bij je voor je schiet. Je vier doelpunten...’

Toen Malouda in Frankrijk kwam, was hij 15. Een jaar later speelde hij in de tweede divisie. Hij had een carrière voor zichzelf uitgestippeld. ‘Hij was altijd al een serieuze jongen’, zegt zijn moeder. ‘Hij ging van huis weg in de wetenschap dat hij ooit in het Franse team zou gaan spelen.’ Op zijn 20e ging hij bij Guingamp spelen, op zijn 23e bij Lyon en op zijn 24e debuteerde hij voor Frankrijk.

In de zomer van 2005 zag ik hem op een middag trainen met het nationale team; de training vond plaats in het bos van Rambouillet, niet ver van Parijs. Hij was de nieuweling in een team waar de hiërarchie net zo streng was als aan het hof van Lodewijk de Veertiende; maar die dag gaf hij tijdens een onenigheidje bij een potje stoelendans, zogenaamd een karateschop aan de koning zelf, Zinedine Zidane.

Daarna werden de Franse spelers verdeeld in twee teams om tennisvoetbal te spelen. Patrick Vieira, Zidanes kroonprins werd teamleider en kondigde aan dat hij een van zijn spelers voor twintig euro had verkocht. Maar toen er ruzie ontstond over de puntentelling, ging Malouda tegen Vieira in. ‘Foufoup’ begreep dat er een hiërarchie was, maar hij begreep ook wat hij waard was en hoever hij kon gaan. De zomer daarop was hij gedurende het grootste deel van de WK-finale de beste speler van Frankrijk, toch pikte hij de preek die hij in de tunnel van Thierry Henry kreeg gedurende de pauze; Henry was nu eenmaal hoger in de hiërarchie.

Een ontworpen lichaam

Tegen die tijd was Malouda een allround voetballer geworden. Hij heeft geen zwakke punten: hij kan dribbelen, tackelen, hollen, scoren en met beide voeten een pass geven. Hij kan op de meeste posities spelen. Hij is 1.75 meter lang en ziet eruit alsof hij zijn eigen lichaam heeft ontworpen om professioneel te kunnen voetballen. Net als de meeste spelers die van Lyon komen, is hij fit genoeg om twee wedstrijden achter elkaar te spelen. (Misschien had Chelsea maar meteen de briljante fitnesstrainer Robert Duverne van Lyon moeten kopen).

Iedereen in Frankrijk bewondert Malouda. Afgelopen seizoen werd hij uitgeroepen tot beste speler van de competitie. Toch is hij niet geliefd of gehaat. Hij is de voetballer als robot, en verkondigt dingen als: ‘Alles draait om het team’. Hij vertelde een verslaggever van sportkrant L’Equipe: ‘Vanaf het moment dat ik in het grotestadsleven van Frankrijk ben gekomen, heb ik me ontdaan van bepaalde karaktertrekjes om in het systeem te passen. Ik ben zelfs zover gegaan dat ik nu het verwijt krijg nonchalant te zijn, terwijl ik in werkelijkheid onder stroom sta.’

Een Franse journalist legde mij eens het verschil uit tussen Malouda en Frankrijks maffe working-class hero Franck Ribéry: ‘Als Ribéry in de Tour de France zou rijden en op doping zou worden betrapt, zou iedereen hem dat vergeven. Als hetzelfde met Malouda zou gebeuren, zou iedereen zeggen: ‘Juist, dat verklaart een boel’.

Volgens zijn carrièreplanning moest Malouda deze zomer verkassen naar een megaclub. Verschillende clubs toonden interesse, waaronder Real Madrid. Malouda was vastbesloten dat het Chelsea moest worden. Hij wist dat Real zonder er goed over na te denken tientallen spelers koopt en die vervolgens vergeet. Maanden later worden ze dan gillend van ellende in een kast aangetroffen. Hij wist waarschijnlijk ook wel dat hij als modelatleet gemaakt was voor Chelsea.

Het enige probleem was dat de Londenaren, die jarenlang het meeste geld in de voetbalwereld hadden uitgegeven, bijna blut leken te zijn. In 2005 betaalden ze Lyon nog 37 miljoen euro voor Michael Essien, volgens de theorie: hoe duurder, hoe beter. Deze zomer moesten ze in alle hoeken naar kleingeld zoeken om met moeite Malouda te kunnen kopen voor Lyons minimumprijs: 20 miljoen euro. Lyon bracht naar buiten dat Chelsea’s algemeen directeur Peter Kenyon zelfs naar Moskou is gevlogen om Roman Abramovich, de multimiljardair die eigenaar is van Chelsea, om meer geld te vragen.

Malouda is het waard. Toen ik die dag in Guingamp was, vertelde de directeur van de club me: ‘Soms dromen we wel eens dat we een Braziliaanse speler krijgen of Szarmach, de Pool die aan drie WK’s meedeed.’

Als je eraan terugdenkt was de aanwezigheid van Malouda en Drogba in je dorpsteam ook nog niet zo’n gekke fantasie.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties