Olympische boycot is zo vorige-eeuws

Precies een jaar voor aanvang van de Olympische Spelen wordt meer over politiek dan over sport gesproken. Zo werd al op de Chinese muur heel brutaal een enorm spandoek voor een Vrij Tibet uitgerold. Helaas zijn er mensen, die oproepen tot een olympische boycot. Lekker makkelijk - alsof de sporters de problemen hebben veroorzaakt. Veel beter is het steunen van de oproep voor Tibet naar de Spelen. Sport verbroedert toch?

Een jaar voordat de Olympische Spelen beginnen, klinkt wereldwijd steeds meer protest. Zowel hippies als Hollywood-sterren stellen hun eisen aan China. Alles komt erbij: mensenrechtenschendingen, massamoorden, kinderarbeid, milieuvervuiling en al het andere waar het Chinese regime zo goed in is. Het Internationaal Olympisch Comité en de Chinese organisatie mompelen dan iets over gescheiden werelden van sport en politiek en gaan over tot de orde van de dag.

De Chinese minister Yang Jiechi van Buitenlandse Zaken zei op een speciale persconferentie dat alle pogingen om sport en politiek te mengen op de Olympische Spelen zinloos zijn. Een beter signaal om dóór te gaan met acties had hij niet kunnen geven. Maar dan moeten die boycottypes leren hun mond te houden. Boycotten is voor beginners, ontzettend Jaren-Zeventig.

Tibet naar Beijing

In mei lanceerden Tibetaanse activisten een geniaal idee: “Wij willen dat Tibetaanse atleten hun eigen vlag kunnen tonen, naast andere sporters bij de Olympische Spelen.” In de geschiedenis van de moderne Olympische Spelen is zoiets al heel vaak gebeurd en dat maakt dit voorstel zo briljant. Ontwaakt, verworpenen der Olympiade!

De Nederlandse Antillen doen namelijk sinds 1952 mee met een eigen team, los van moederland Nederland. Op de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam wonnen de hockeyers uit Brits-Indië olympisch goud, alhoewel ze officieel in het Britse Rijk woonden. In 2000 in Sydney kregen vier sporters uit Oost-Timor toestemming om mee te lopen in de openingsceremonie – twee jaar voordat Oost-Timor onafhankelijk werd. Ze liepen weliswaar achter de olympische vlag en niet achter hun eigen, maar toch: het was een statement.

En zo zijn er in een eeuw olympische geschiedenis tientallen voorbeelden van olympische teams uit niet-onafhankelijke landen.

Het kan dus.

Daarom is er geen enkele sportieve reden om Tibet tegen te houden om met vlag en al door het Olympisch Stadion van Beijing te lopen. Alleen politieke bezwaren van China en het IOC kunnen dit voorstel blokkeren. Het is namelijk politiek om Tibetaanse sporters te ontzeggen wat honderden andere Olympiërs in de afgelopen decennia wél mochten. Het is politiek om sporters uit Oost-Timor anders te beoordelen dan Tibetaanse atleten. In ieder geval heeft het niets met sport te maken om Tibet uit te sluiten van de openingsceremonie van 2008.

Maar dan moeten die Olympische Spelen natuurlijk wel doorgaan! Anders kunnen al die miljarden mensen niet klappen voor Team Tibet.

Natuurlijk zijn veel dingen die gebeuren in China en de Olympische beweging schandalig, een shame. Maar het enige wat telt, is Yang Jiechi en het IOC aan hun woord houden dat sport en politiek gescheiden werelden zijn. Het steunen van Team Tibet is daarom beter dan een boycot van Beijing 2008.

Het gaat sportliefhebbers tenslotte om sport. We willen sport zien. En voor politiek misbruik hebben we al het IOC en China, die Tibet willen uitsluiten van de Spelen van volgend jaar.

Let the Shames begin. 

Meer weten over de achtergronden van de Olympische Spelen en een eventuele boycot? Bestel Achilles, en lees het artikel 'Burn, Beijing, burn!'. Micha Peters en Jurryt van de Vooren vertellen u dan meer.

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |

Reacties