Zoeken

Het Duitse ministerie voor propaganda organiseerde de wedstrijd. Op 6 augustus was de eerste confrontatie. De Duitse soldaten dachten tegen verzwakte spelers aan te treden. Niets was minder waar. Het team van de broodfabriek bestond grotendeels uit spelers van Dinamo en Lokomotiv Kiev, destijds al topteams.

In dat team: Nicolai Trucevich, Mikhail Sviridovski, Nikolai Korotkikh, Aleksai Klimenko, Fedor Tyutchev, Mikhail Putistin en Makar Goncharenk (allen van Dinamo Kiev), Vladimir Balakin, Vasily Sukharev en Mikhail Melnik (Lokomotiv Kiev).

De uitslag van deze wedstrijd wordt in verschillende bronnen steeds anders vermeld. Er wordt gesproken van 3-2, van 6-0, van nog hogere uitslagen. Duidelijk is: De Duitsers verloren kansloos.

Meteen werd er een revanchewedstrijd vastgelegd. De beste voetballers van Duitsland werden naar Kiev gestuurd.

Op de poster staat het te lezen, in het Russisch en in Het Duits: Stadion Zenith - 9 augustus 1942 - Voetbal - Revanche wedstrijd.

De Duitse soldaten kwamen met 0-2 voor, maar uiteindelijk wonnen de Oekraïners met 5-3. Een opvallend voorval uit deze wedstrijd was de solo van Aleksai Klimenko, na uiteindelijk ook de keeper gepasseerd te hebben draaide hij zich op de doellijn om, om de bal terug het veld in te spelen. De fabrieksmannen waren oppermachtig.

Dat werd ze door de Duitse bezetter niet in dank afgenomen. Na de wedstrijd werden de spelers allemaal opgepakt en in een gevangenenkamp gestopt, waarin ze allemaal omkwamen. Aldus de Russen, die deze versie van het verhaal in 1962 vastlegden in een film.

De werkelijkheid was anders. Drie spelers wisten namelijk het kamp te overleven. Na de oorlog werden deze drie door de Sovjetautoriteiten doodgezwegen. De film maakt er ook geen melding van. De doden werden martelaren voor het communisme, de overlevenden konden niet gebruikt worden. Pas aan het einde van de jaren zestig werden ze gerehabiliteerd.

Het verhaal van de Dodenwedstrijd in Kiev is nog een keer als basis voor een film gebruikt, ook niet volledig waarheidsgetrouw.

In Escape to Victory, uit 1981, is de wedstrijd neergezet als een match tussen krijgsgevangenen uit een heleboel verschillende landen en bewakers in een Duits kamp. Naast de sterren Michael Caine en Sylvester Stallone (die doelman is) spelen ook oud- profvoetballers mee. Niet de minste: Pelé (in de film was hij een speler afkomstig uit Trinidad), Osvaldo Ardiles (Argentinië), Bobby Moore en Mike Summerbee (Engeland), Kazimierz Denja (Polen), Hallvar Thoresen (Noorwegen), Paul van Himst (België) en Co Prins, uit Nederland. Prins speelde 10 interlands voor Oranje.