Meteen in het aanvangsjaar werd het eerste succes geboekt: op de befaamde Rotsee-regatta in Luzern werd gewonnen, en de sterke Duitse ploeg werd verslagen. Op het WK in Tsjechië was de vijfde plek van de acht dan ook een teleurstelling. De kritiek zwol aan, en het leek erop dat de boot uiteen zou vallen. Maar een jaar later was alles anders. De wereldkampioenschappen in Indianapolis leverden de eerste internationale medaille voor een Nederlandse acht op sinds 1951: de Holland Acht eindigde op een halve seconde van het thuisland. Grote vreugde: het harde werken wierp eindelijk vruchten af. Weer 12 maanden verder was de stemming volledig anders, hoewel de roeiers ook in Finland vice-wereldkampioen werden. De achterstand op Duitsland was ditmaal royaal, en de bemanning was teleurgesteld in hun prestatie - er was op goud gerekend.

In het seizoen 1996 liep alles op rolletjes. De regatta's in Duisburg, Luzern en Dresden werden gewonnen, en Oranje stond als favoriet aan de start op Lake Lanier, de olympische roeibaan van Atlanta. Als eerste en snelste plaatse de Holland Acht zich voor de eindstrijd. Die verliep als volgt:

Nog 359 dagen tot Beijing 2008.