Nederlands goud (51)

In het sportprogramma op de Belgische televisie van vrijdagochtend 26 juli werd een samenvatting getoond van Nederland-Italië, een wedstrijd in de voorronde van het Olympisch volleybaltoernooi. Oranje verloor kansloos met 0-3 (8-15, 8-15, 13-15). De Vlaamse commentator lachte besmuikt: was dit nu de grote hoop op Olympisch goud voor Nederland? België had toen al twee keer goud (door Ulla Werbrouck en Fred Deburghgraeve), Nederland nog nul.

Ruim een week later waren het toch de volleyballers die het laatst lachten. In een zinderende finale werd aartsrivaal Italië nu wel verslagen, met 3-2. In de laatste set, de enige gespeeld in het nu courante rally-point-systeem, bleven de twee landen nek aan nek, en de score liep op tot 16-15. Het laatste punt werd behaald dankzij boegbeeld Ron Zwerver. Zijn laatste smash kon niet door de Italiaanse verdediging worden verwerkt, waardoor de bal langs het net werd gespeeld. Goud voor de Nederlandse volleyballers, een prestatie die het in 1999 in een NOS-verkiezing tot "Sportmoment van de eeuw" schopte.

De twaalf gouden volleyballers: Peter Blangé, Bas en Mike van de Goor, Guido Görtzen, Rob Grabert, Henk-Jan Held, Misha Latuhihin, Olof van der Meulen, Jan Posthuma, Brecht Rodenburg, Richard Schuil en Ron Zwerver. Foto ANP Fotoarchief.

Het goud van Atlanta werd meer dan tien jaar eerder geboren, in november 1985. Op dat moment werd Israëliër Arie Selinger bondscoach van het Nederlands team. Anderhalf jaar na zijn aantreden werd er begonnen met het fameuze Bankrasmodel. In een Amstelveense sporthal zonderden Nederlands beste volleyballers zich af van de competitie, met slechts één doel: olympisch goud in 1992. Al bij de Spelen van Seoel werpt deze aanpak zijn vruchten af. Na een vierde plaats in de groepsfase wordt uiteindelijk de vijfde plaats gehaald.

Nog vóór Barcelona viel het Bankrasmodel uiteen. Coach Selinger verkaste naar het buitenland, en een aantal spelers ging voor veel geld in een buitelandse competitie aan de slag. Uiteindelijk gaan toch alle topspelers mee naar Catalonië, en ook Selinger maakt een rentree voor de Spelen. Aanvankelijk ging in Barcelona alles mis wat er mis kon gaan. In de poule wordt alleen gewonnen van zwakke broeders Korea en Algerije, maar van Cuba, Brazilië en het GOS wordt met 3-1 verloren. De loting voor de kwartfinale bracht echter wereldkampioen Italië. Na drie sets leken de Spelen voorbij: Italië leidde met 1-2. Maar op dat moment stond het ware Oranje op, en won de vierde set met 15-2. In een enorm spannende laatste set werd het 18-16. In halve finale werd Cuba eenvoudig met 3-0 opzij gezet, en de hoop op goud groeide weer. Maar in de eindstrijd won Brazilië wederom simpel: 3-0. Zilver dus.

De weg naar Atlanta begon met bondscoach Joop Alberda. Italië bleef een nagenoeg onverslaanbare tegenstander. De lange blauwe mannen wonnen het EK van 1993 en 1995, het WK van 1994 - met driemaal Nederland als tweede. Maar in de World League finale van 1996 (in Rotterdam) won Nederland eindelijk een groot toernooi, en de Italianen werden geklopt. Dit bleek een enorme opsteker voor de Spelen. In Atlanta werd, afgezien van het poule-verlies tegen Italië, maar één set afgestaan op weg naar de finale. Daar beëindigden de twaalf een tien jaar lange aanloop naar goud.

Nog 356 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Volleybal

permalink | plaats reactie |

Reacties