Toevalswinnaars van wielerklassiekers

Komende zondag vindt in en rond Hamburg een Pro Tour wedstrijd plaats. Deze is door één of andere onverlaat de Vattenfalls Cyclassics gedoopt. Een wedstrijd met deze naam verdient eigenlijk geen winnaar van het kaliber Paolo Bettini, Davide Rebellin of Michael Boogerd. De hoogste tijd dus dat er weer eens een nobele onbekende een wielerklassieker wint. Hier een uiterst subjectieve Top 5 van klassieke toevalswinnaars uit het verleden. Het WK is buiten beschouwing gelaten.

ANP Fotoarchief

Vijf: Jacky Durand (Frankrijk) Ronde van Vlaanderen 1992

Edwig van Hooydonck en Maurizio Fondriest zullen zich nog wel eens achter de oren hebben gekrabd. In Meerbeke strandden ze op één minuut vierenveertig van Thomas Wegmüller en Jacky Durand. Deze laatste twee bleken de sterkste van een viertal dat tweeëntwintig minuten voorsprong cadeau had gekregen.

Van winnaar Jacky Durand had tot die dag nog niemand gehoord. Hij zou nog een heel behoorlijke carrière uitbouwen, daarom staat hij niet hoger dan op plaats vijf. Wegmüller komen we straks nog een keer tegen.

Vier: Gerhard Zadrobilek (Oostenrijk) Clasica San Sebastian 1989

Zadrobilek was de enige noemenswaardige aanvaller van de dag. Niet zo handig van het peloton om hem met tien minuten voorsprong aan de klim van de Alto de Jaizkibel te laten beginnen. Zadrobilek was namelijk een behoorlijke klimmer die al eens veertiende in de Tour was geworden. Hij hield dan ook stand.

Zadrobilek werd na zijn wegcarrière een uitstekende mountainbiker. Hij was niet de eerste Oostenrijker die een klassieker won. Dat was Max Bulla, in 1931 eerste in het Kampioenschap van Zürich.

Drie: Dirk Demol (België) Parijs - Roubaix 1988

Thomas Wegmüller kon onwaarschijnlijk hard fietsen, maar hij was niet gezegend met een groots koersinzicht. Hij was ook een pechvogel. In Roubaix kwam er een stuk plastic in zijn versnellingsapparaat zodat hij niet met Dirk Demol kon sprinten om de zege. Net als in Vlaanderen werd de Zwitser tweede.

Samen waren ze overgebleven uit een lange vlucht van een grote groep. Demol, die verder als knecht door het wielerleven ging, was als assistent-ploegleider bij Discovery Channel de beoogde opvolger van Johan Bruyneel. Hij mag nu op zoek naar ander werk.

Twee: Marc Gomez (Frankrijk) Milaan - San Remo 1982

Ook tijdens de regenachtige Primavera van 1982 had het peloton zich verrekend. Zo kon het gebeuren dat twee onbekende Fransen, Marc Gomez en Alan Bondue, de beklimming van de Poggio overleefden.
Bondue, een goede achtervolger, was de gangmaker in de ontsnapping. Maar in de natte afdaling van de Poggio ging hij onderuit, zodat de brildragende neoprof Gomez volkomen onverwacht Milaan - San Remo won, op tien seconden gevolgd door de onfortuinlijke Bondue.

Eén: Grzegorz Gwiazdowski (Polen) Kampioenschap van Zürich 1999

De onbetwiste nummer één van deze lijst. Het verhaal gaat dat Gwiazdowski, bijna niet naar Zürich was afgereisd vanwege visumperikelen. De vierentwintigjarige Pool haalde ergens nog de kracht vandaan om met de moed der wanhoop twintig kilometer voor de streep weg te rijden van zijn vluchtgenoten Laurent Brochard en Jörg Jaksche, kort voordat het drietal door het peloton zou worden ingerekend.

Totaal leeggereden overschreed hij als winnaar de finish. Een jaar later reed hij een anonieme Ronde van Frankrijk, nog een jaar later was het met zijn profcarrière gedaan. Nadien is niets meer van de Pool vernomen.

Acht jaar geleden had Gwiazdowski twee dromen: de nieuwe Indurain worden en naar Australië emigreren. Misschien is die tweede droom inmiddels uitgekomen.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties