Nederlands goud (52)

Al in 1991 won Inge de Bruijn medailles met de Nederlandse estafetteploeg op zowel het EK als WK zwemmen. Pas eind jaren '90 volgde de definitieve doorbraak aan de top, met dank aan Paul Bergen.

Als negentienjarige maakte Inge de Bruijn haar olympische debuut in Barcelona. Ondanks een voedselvergifiting haalde ze de finale van de 50 m vrij, waarin ze als laatste eindigde. In de jaren na Barcelona bleef De Bruijn een subtopper, maar de Spelen van Atlanta werden niet gehaald. Door gebrek aan motivatie gooide haar vriend Jacco Verhaeren haar uit de ploeg bij PSV, en ook in de nationale ploeg was geen plek meer.

Een jaar na de Spelen van Atlanta ging de Bruijn een vriendin opzoeken in Virginia. Daar kwam ze in contact met Paul Bergen, in het verleden onder andere coach van Tracy Caulkins. De Bruijn mocht meezwemmen in zijn zware trainingen, en uiteindelijk bleef ze trainen in de VS. Na vier finaleplaatsen op het WK in Perth (1998), besloot Bergen de Bruijns techniek aan te passen, en net als Michael Klim te gaan zwemmen, die vier medailles won in Perth. De Bruijn wilde niet, maar de nieuwe slag bleek al snel resultaat te hebben, want Inge de Bruijn won twee titels op de EK kortebaan, haar eerste internationale gouden medailles. De stijgende lijn zette zich daarna voort: in 1999 waren er meer titels op de WK kortebaan en de EK langebaan, en er vielen wereldrecords.

Op De Bruijns eerste nummer van de Spelen van Sydney, de 100 m vlinderslag, had ze in mei het wereldrecord van Jenny Thompson met ruim een seconde verbeterd (en later met een paar honderdsten aangescherpt). Dit riep in Australië en de VS dopingbeschuldigingen op. In Australië uitte concurrente Susie O'Neill haar verdenkingen (die ze later weer introk), en in Amerika was Inge de Bruijn verdacht omdat haar naam zoveel leek op die van de Ierse Michelle de Bruin-Smith, die sinds de Spelen van Atlanta door dopingverdenkingen werd omgeven.

Ondanks dit alles zwom De Bruijn fantastisch in Sydney. In zowel de series als de halve finale moest het olympisch record eraan geloven, en in de finale verbeterde ze haar eigen wereldrecord met 3 honderdsten. Het verschil met de nummer twee, Martina Moravcová uit Slowakije, was enorm: 1.3 seconden. Sinds de invoering van de 100 vlinder op de Spelen was het gat tussen goud en zilver nooit zo groot.

Nog 355 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Zwemmen

permalink | plaats reactie |

Reacties