Zoeken

Een vriend van me probeerde ooit zaken te doen met een gerespecteerde instantie in het Engelse voetbal. Na afloop zei hij: ‘Ik kan best zaken doen met domme mensen, en ook best met boeven. Maar ik kan geen zaken doen met domme mensen die denken dat ze boeven zijn.’

Iedereen die wat beter kijkt naar de gebeurtenissen van afgelopen zomer in Engeland, zal getroffen worden door de incompetentie van de voetbalindustrie. Je hebt Leeds United, tot over zijn oren in de schulden en spelend in de middenmoot van de competitie nadat het kapitalen heeft uitgegeven om de wereldtop te bereiken. Dan is er het nieuwe Wembley Stadion, jaren te laat klaar en veel te duur. Ook had je nog Carlos Tévez, de speler die het ‘eigendom’ van zijn agent leek in plaats van zijn club; dit geheel tegen de regels in.

Onbekwaamheid

Ik zou nog wel een tijdje door kunnen gaan, maar in feite gebeuren dergelijke dingen elke zomer. De buitenlandse zakenlieden die op het moment Engelse clubs opkopen zijn gewaarschuwd: net zo als olie bij de olie-industrie hoort, hoort onbekwaamheid bij de voetbalindustrie. Dit zijn de redenen:

Veel clubs huren expres slecht kantoorpersoneel. Jaren geleden vroeg ik een interview aan met de voorzitter van een club die op de beurs genoteerd was. De persagent vroeg of ik een fax wilde sturen (een techniek uit de jaren tachtig waar voetbalclubs dol op zijn). Dat deed ik. Ze zei dat ze hem niet ontvangen had. Op verzoek stuurde ik nog drie faxen naar verschillende officials. Ze zei dat ze geen van allen aangekomen waren. Zulke dingen waren me in de voetbalindustrie wel vaker gebeurd. Een maand later kreeg ik toestemming om mijn verzoek te e-mailen. Toen ik op kantoor kwam voor het interview, ontmoette ik de persagent. Ze was beeldschoon. Ik had niets anders verwacht. Veel clubs huren hun vrouwelijke kantoorpersoneel vanwege hun uiterlijk. De mannen worden aangenomen omdat ze profvoetballer zijn geweest of bevriend zijn met iemand van de club in kwestie.

Slecht personeel

Omdat de mensen bij de televisie slimmer zijn dan die in het voetbal, zijn de tv-rechten jarenlang veel te goedkoop geweest. Deze onkunde komt voort uit een keuze van het voetbal zelf. Als de clubs zouden willen, zouden ze de uitstekende, goedopgeleide bestuurders kunnen aantrekken die dolgraag in het voetbal willen werken.

Een hoogleraar aan een vooraanstaande business-school vertelde me eens dat veel van zijn studenten sportbedrijven aanbieden om in de zomer voor niets bij hen te komen werken. De bedrijven happen zelden toe. Als je voor een voetbalclub werkt, wil je daar ook blijven werken en zit je niet te wachten op zo’n veel te hoog opgeleide jonge knul die ook nog eens echt wat af weet van de voetbalbusiness. Een van de redenen hiervoor is dat de voetbalwereld van oudsher een wereld van de werkende klasse is en een wantrouwen heeft tegen alles wat met scholing te maken heeft.

Groot ego

Volgens Emmanuel Hembert, hoofd sport van het adviesbureau AT Kearny, is er nog een reden: namelijk dat veel clubs worden gedomineerd door een manager-eigenaar. Deze eigenaren hebben volgens Hembert ‘vaak een nogal groot ego. Zij dulden geen sterke mensen in hun buurt, behalve de trainer. Ze betalen doorgaans heel slecht.’

In het verleden heeft alleen Manchester United gerespecteerde bestuurders uit het gewone bedrijfsleven aangetrokken. En paar andere grote clubs, zoals Barcelona, zijn er inmiddels ook mee begonnen.

De mensen aan de zakelijke top van voetbalclubs hebben meestal weinig ervaring. Dat komt omdat het personeel erg snel wisselt. Elke nieuwe eigenaar neemt meestal zijn vriendjes mee. De mensen die weggaan, gaan zelden bij een andere club werken omdat dat als niet loyaal gezien wordt, al gaan de voetballers wel van club naar club. Dus moeten de bestuurders steeds opnieuw het wiel uitvinden.

Veel clubs zijn dagelijks in het nieuws en richten zich dus op de korte termijn. Een bestuurder van een groot amusementsbedrijf vertelde me over een lang van tevoren geregelde ontmoeting met Real Madrid. Op de dag in kwestie ontsloeg Real zijn manager, een soort clubritueel. Zoals gewoonlijk ontstond er chaos. Twee clubofficials die bij de vergadering aanwezig zouden zijn, kwamen gewoon niet opdagen. Er wordt alleen maar naar de korte termijn gekeken. Hembert zegt hierover: ‘Zodra je 15 miljoen euro uitgeeft voor een speler, kun je je businessplan wel in de prullenmand gooien.’

Er is geen voetbalclub die ooit verdwijnt omdat hij te veel schulden heeft gemaakt. Hoeveel geld Leeds of Real ook over de balk smijten, het wordt altijd weer opgelost. Dus verspillen ze hun geld.

Voetbalclubs krijgen toch wel publiciteit zonder daar hun best voor te doen en daarom behandelen ze journalisten als ondergeschikten, in plaats van als onbetaalde reclamemakers voor hun merk. Als reactie hierop zijn journalisten vaak kwaadaardig. Dat is stom van de clubs want bijna al hun fans volgen het voetbal via de media en niet door naar het stadion te gaan.

Voetbalclubs begrijpen maar zelden wat ze precies zijn. Velen van hen geloven dat ze zakelijke ondernemingen zijn, maar slechts weinigen maken regelmatig winst (uitgezonderd Manchester United). Hun doel is het winnen van wedstrijden en niet het maken van winst. Om wedstrijden te winnen heb je goede spelers nodig. Aangezien sommige clubeigenaren kapitalen neerleggen voor een speler, moeten de anderen dat ook wel doen, als ze tenminste winnen willen. Als je winst maakt, moet je die investeren in nog meer goede spelers, je bent immers een voetbalclub. Clubs zouden dus non-profit organisaties, zoals musea, tot rolmodel moeten kiezen. Financieel gezien, zou hun doel moeten zijn redelijk quitte te spelen. Zelfs dat is voor de meeste clubs een hele opgave.

Een nieuwe clubeigenaar die denkt dit alles te kunnen veranderen, moet zich wel realiseren dat generaties clubeigenaren vóór hem hetzelfde idee hadden...

Voetbal

permalink | plaats reactie |