Den Briek

,Ik heb er altijd spijt van gehad dat ik toen niet ben meegegaan'', zegt Limburger Sjefke Janssen over die demarrage. Janssen had zich voor eigen publiek zo graag willen laten gelden. ,,Ik hield ook van lange ontsnappingen.''

Waarom was hij dan niet meegesprongen? De twee grote helden uit het Italiaanse wielrennen van die jaren weerhielden hem daarvan. ,,Net als bijna iedereen hield ik Bartali en Coppi in de gaten. Maar die twee hadden ruzie en dat wisten we niet.''

Ook Schotte had angst gehad voor de sterke Italianen Coppi en Bartali. Maar later bleek dat de twee helemaal niet naar Valkenburg waren gekomen om de titel te winnen. De twee vedettes waren de Cauberg alleen opgefietst om niet van elkaar te verliezen.

Door de fenomenale Touroverwinning van 1948 stond Bartali tijdelijk hoger in rang en dat zinde Coppi niet. Coppi was maar met één reden naar Valkenburg afgereisd; Bartali mocht geen wereldkampioen worden. Vanaf de eerste meters zette Coppi zich in het wiel van Bartali. Bartali doorzag de tactiek van Coppi en ondernam helemaal niets. Zo lieten de twee steeds meer renners ontsnappen uit het peloton.

Toen de groep Schotte een kwartier voorsprong had, stapten beiden onder een hels fluitconcert af.

Schotte had maling aan de Italiaanse tweespalt. De Belg hield het tot het einde vol. „Ik was de enige die de hele dag op kop reed. Er sloten renners bij de kopgroep aan, anderen vielen vooraan weg. Slechts 10 renners reden de wedstrijd uit. Ik weet nog dat het ideaal koersweer was. Bewolkt met in de finale buien. De omloop was loodzwaar. In de finale voelde ik in mijn hele lichaam kramp opkomen. In mijn billen, benen, vingers en armen. Kübler viel door krampen van de fiets. Bijna iedereen had er last van."

„In de slotkilometers hoorde ik aan de reacties uit het publiek dat een renner uit de achterhoede naderde. Het was Gerrit Schulte, opgezweept door de Nederlandse toeschouwers. Ik twijfelde even, maar heb toen alles of niets gespeeld. Alleen de Fransman Apo Lazarides kon me volgen. Hij reed echter geen meter aan de leiding. In de laatste ronde had ik echt angst dat hij zou wegspringen. Maar ik had hem stuk gereden door steeds weer te demarreren. Ik werd wereldkampioen omdat ik op die dag gewoon de beste was."

Briek Schotte veroverde zijn eerste wereldtitel (twee jaar later herhaalde hij die prestatie in Moorslede) op zes sneetjes krentenbrood. Met zijn ouders woonde Schotte destijds in Waregem waar in het weekeinde van het wereldkampioenschap kermis was. Pa Schotte bakte altijd zelf krentenbrood als er kermis was, ook op 21 augustus 1948, de dag voor de titelstrijd in Valkenburg.

Schotte kreeg een pakketje brood mee en won daarmee- naar eigen zeggen- de koers.