Vergeten sporthelden: Kea Bouman

De vorige sportheld Toon Abspoel was zo vergeten dat er geen foto meer van hem was te vinden. De volgende in de serie is aanzienlijk bekender, alhoewel er nog steeds mensen denken, dat Richard Krajicek de enige Nederlander is die ooit een Grand Slam-toernooi won. Not! Kea Bouman (1903-1998) deed dat al in 1927, het jaar waarin het Nationaal Sport Gedenkboek haar ‘onze prima-donna’ noemde.

Kea Bouman zelf

Grote sporttalenten zijn altijd overal goed in: Ard Schenk was een goede voetballer en wielrennen, Abe Lenstra won altijd met biljarten en het zoeken naar kievietseieren en van Johan Cruijff weten we het wel. Zo was het ook bij Kea Bouman: ze is Nederlands golfkampioen geweest en speelde in het nationale hockeyteam. Wat ze deed, deed ze dus meteen op het hoogste nivaeu.

Bouman was net als Fanny Blankers-Koen te sterk voor eigen land. Daarom speelde ze soms tegen mannen, wat Blankers-Koen in de oorlogsjaren deed. De grootste sportieve uitdagingen voor Bouman lagen daarom buiten haar land. Daarbij had ze de beste herinneringen aan Frankrijk.

De Nieuwe Rotterdamsche Courant in 1927

Parijs

In 1924 deed ze met Henk Timmer – néé, niet de keeper! - mee aan de Olympische Spelen in Parijs en won brons. Drie jaar later leverde ze in hetzelfde Parijs haar beste prestatie door als enige Nederlandse vrouw ooit een Grand Slam-toernooi te winnen: Roland Garros. Ze won de finale van Irene Peacock met 6-2 en 6-4.

Maak kennis met de winnaars van olympisch goud in het gemengde dubbel van 1924: R. Williams en H. Wightman

En dat was wat, want daarmee werd de naam van Kea Bouman vereeuwigd op de ring rond de hoofdbaan van Roland Garros. De Daily Mail uit Londen schreef over haar:

‘Ze is een goed gebouwde en sterke jonge vrouw, die hard en zuiver kan slaan en over een voorbeeldige wedstrijdmentaliteit beschikt. Haar spel is opvallend veelzijdig. Ze heeft een uitstekende service en slaat zowel een goede forehand- als backhanddrive en retourneert bovendien de drives van haar tegenstanders sterk. Een uitzonderlijke combinatie voor een vrouw. Maar haar grootste kracht is toch haar beweeglijkheid en actieradius. Kortom: zowel aan het net, halfcourt als aan de baseline is zij een moeilijk te passeren speelster.’

Als een Engelse krant dat schreef, wilde dat heel veel zeggen!

Het Vaderland in 1925

Lacoste

Trouwens: de mannenfinale van Roland Garros 1927 was ook heel bijzonder. De Fransman René Lacoste versloeg William Tilden uit de Verenigde Staten pas na vijf sets met 11-9 als slotakkoord. De winnaar kennen we nu vooral als ontwerper van de sportshirts met de krokodil.

Het is wel sneu dat net de op de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam tennis van het programma werd gehaald. Zo kreeg Bouman niet de kans om voor eigen publiek op olympisch niveau uit te komen. Gelukkig werd ze dat jaar op andere manieren beziggehouden: op 31 maart werden de nieuwe tennisbanen geopend van het Kennemer Lyceum, waar Bouman de eerste bal sloeg.

In 1931 stopte ze met tennissen, omdat ze in dat jaar trouwde met A.W. Tideman. Het Polygoon Holland Nieuws was erbij, en dan ben je een sportheld. Het feest was in Almelo en werd door een groot publiek bekeken. Natuurlijk werd het gelukkige paar toegejuicht.

Het Vaderland

Bouman vertrok daarna naar het buitenland en woonde tot 1950 in Nederlands-Indië en de Verenigde Staten. Ze bleef de sport volgen tot aan haar dood en was vooral supporter van John McEnroe en Andre Agassi.

In haar loopbaan heeft ze tweemaal in de officieuze Top Tien van de wereld gestaan: 9e in 1927 en 8e in 1928. Ze was veertien keer Nederlands kampioen: vier keer enkel, vijf maal het vrouwendubbel en vijf mixed dubbel. Niet voor niets dus dat het Nationaal Sport Gedenkboek haar ‘onze prima-donna’ noemde. En het was ook genoeg om in Arnhem een eigen straat te krijgen. Kijk maar:

Henk Timmer en Bouman bleven hun hele leven overigens bevriend. Zelfs in hun dood leken ze onafscheidelijk: vier dagen na het overlijden van Bouman in 1998 stierf ook Timmer.

Deze zomer verscheen het boek Achter de Baseline, waarin onder meer Bouman wordt beschreven. Haar kinderen waren bij de presentatie aanwezig, mailde auteur Edwin van Cuilenborg mij vorige maand, en waren ‘ontroerend positief’.

De volgende vergeten sportheld was lid van een club, die hulp verleende aan trekhonden in nood. Maar dat is niet de reden dat deze held wordt behandeld. Dat hij in Amsterdam een eigen standbeeld en plein heeft, is op een heel andere manier verdiend.

Hockey · Tennis · Vergeten sporthelden

permalink | plaats reactie |

Reacties