Nederlands goud (58)

Na haar triomf op het koninginnenummer van het zwemmen gaf Inge de Bruijn al aan dat ze nu ook voor plak nummer drie wilde gaan op de 50 m vrije slag.

Evenals op de dubbele afstand klokte de Bruijn in de halve finales een nieuw wereldrecord, nadat ze in de series het olympisch record al uit de boeken had gezwommen. Het was na verbeteringen in Drachten en Rio de Janeiro al de derde keer dat ze het record op de kortste afstand dat jaar aanscherpte. De nieuwe wereldtijd van 24,13 seconden was niet onomstreden: concurrente Therese Alshammar uit Zweden beweerde namelijk na afloop dat De Bruijn vals was gestart. Daar bleek overigens weinig van: haar reactietijd was in orde, en gelijk aan andere zwemsters in haar serie.

De finale was eigenlijk een herhaling van de 100 m vrije slag. De Bruijn won riant, de Zweedse Alshammar als beste van de rest, en Amerikaanse oudgediende Dara Torres op plek drie. Het wereldrecord bleef ditmaal staan, waarmee De Bruijns totaal op drie keer goud, een maal zilver (met de estafetteploeg) en drie wereldrecords bleef staan. De totale oogst van de Nederlandse zwemploeg in Sydney kwam hiermee op 5 goud, 1 zilver en 2 brons, een aantal dat maar zelden in alle sporten op een Spelen gehaald is.

Na Sydney zette De Bruijn haar succesreeksen voort. Op het WK van Fukuoka won ze opnieuw drie titels, op de 50 en 100 vrij, en de 50 meter vlinderslag, een niet-olympisch nummer. In 2003 prolongeerde ze de titels op de twee sprintnummers. In 2000 en 2001 werd ze uitgeroepen tot wereld-zwemster van het jaar. In het Olympische jaar moest ze Leontien Zijlaard-van Moorsel voor zich dulden bij de verkiezingen voor sportvrouw van het jaar, maar in 2001 won ze die prijs alsnog.

Nog 349 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Zwemmen

permalink | plaats reactie |

Reacties