Olympia is heel gewoon

Het grootste gevaar voor Olympia lijkt geweken. Daarmee lijken de olympische schatten te zijn gered van de bosbranden, alhoewel het menselijk verlies enorm blijft. Wat zo bijzonder aan Olympia is, ontgaat de meeste mensen helaas: het is er zo gewoon. Maar dat merk je pas als je er wat langer blijft dan alleen voor een snel bezoekje.

Olympia in 2004 tijdens de Olympische Spelen, met het kogelstoten.

Olympia ligt zo’n 350 kilometer van Athene. Wat vaak vergeten wordt, is dat hier ook mensen wonen. Daarom heeft dit dorp net zulke behoeften als iedereen met een normaal leven, waar ook ter wereld. Op die manier is het Griekse dorp heel werelds, net als de plaats waarin jij toevallig woont.

Maar Olympia is tegelijk heel bijzonder vanwege zijn historische karakter. Hier waren vroeger de klassieke Olympische Spelen, en vanwege dat verleden bouwde het Internationaal Comité zijn Internationale Olympische Academie in dit dorp. Het is vandaag van de vlammen gered – in ieder geval voorlopig.

Klein-Vaticaanstad

In mei was ik nog op de Academie. Het complex ligt aan de rand van het dorp - uitgestrekt en stevig afgeschermd van de buitenwereld. Deze Academie staat geheel los van het dorp Olympia en wordt door de Grieken schamper Klein-Vaticaanstad genoemd.

Het staat vol met gebouwen, sportfaciliteiten én het graf met daarin alleen het hart van Pierre de Coubertin. Deze grondlegger van de moderne Spelen is in 1937 overleden en liet daarop zijn hart in Olympia begraven. De rest van zijn lichaam bleef in Lausanne, nog steeds het hoofdkwartier van het IOC.

Het monument met het hart van Pierre de Coubertin. Niemand komt hier langs zonder een krans te hebben neergelegd. Hier drie sportjournalisten uit Armenie, Egypte en Chili.

Het verleden van Olympia is bekend: van 776 voor Christus tot en met de vierde eeuw van onze jaartelling waren daar de oude Olympische Spelen. Op de plek waar dit gebeurde, worden nu duizenden en duizenden toeristen af- en aangevoerd. Zij zien alleen het verleden van deze plek en hooguit de actualiteit van een souvenirwinkel of een toilet. Het heden van Olympia ontgaat ze volkomen.

Omdat ik drie keer in dit dorp ben geweest, heb ik dat heden wel mogen proeven. In 2004 heb ik twee keer gelogeerd bij de familie Georgakopoulos – God en Zeus verhoede dat hun huis in de vlammen is verdwenen – en de laatste keer was dus bij de Internationale Olympische Academie.

Even voorstellen

De familie Georgakopoulos heeft een huis vlak buiten het dorp met een magnifiek uitzicht op het oude én nieuwe Olympia. Vader Georgios woont vooral in Athene, waar hij in de schaduw van de Acropolis een reisbureau en souvenirwinkel beheert. Tenminste, dat lijkt zo, want in feite is Georgios de ambassadeur van Olympia in Athene, een vooruitgeschoven post. Als prominent lid van de huidige regeringspartij ND staat hij in dagelijks contact met ministers en andere notabelen om de belangen van zijn dorp te behartigen. Hij zal het nu gruwelijk druk hebben met de bosbranden.

Georgios Georgakopoulos zelf. Op de foto in zijn handen zie we hem met de olympische fakkel een jaartje of veertig geleden. Foto Jorrit Brenninkmeijer

Zijn telefoon loeit zonder bosbrand al om de haverklap en op elke straathoek waar hij aanwezig is – en niemand kan beter aanwezig zijn dan Georgios - komen dorpsgenoten naar hem toe om wat te vragen, te regelen. Die spaarzame momenten dat hij in Olympia is, worden uitbundig benut. Hij is daarom alleen in zijn huis om te slapen en daalt daarna af naar zijn volk.

De Belgische Olga Georgakopoulou–Vandenborn is de moeder van Ioannis. Als classica kwam ze vanuit Antwerpen in Olympia terecht. Van elke steen in Olmpia kent ze het achterliggende verhaal. Waar Georgios de belangen van het heden behartigt, is Olga de baas van de geschiedenis van Olympia.

Ze hebben twee kinderen: Ioannis en Takis. Ioannis woont in Antwerpen en is, zoals hij zegt ‘de enige Belg die in Olympia is geboren’. Hij heeft gekozen voor een leven in België en werkt op de universiteit. Takis is juist bewust in Olympia gebleven, alhoewel hij in Athene meer kan verdienen. Hij heeft gekozen voor de toekomst van zijn dorp. Hij is leraar.

In één gezin zien we dus het verleden, het heden en de toekomst van Olympia. In de volgende aflevering (hier) van dit verhaal praten we met de familie over vuur: niet de bosbranden, maar het olympisch vuur.

Olympisch vuur · Olympische Spelen Algemeen

permalink | plaats reactie |

Reacties