Nederlands goud (59)

Het scheelde even maar weinig of Leontien van Moorsel had de olympische wegwedstrijd van Sydney 2000 laten schieten. Na een vermoeiende training riep ze naar de bondscoach dat reserve Elsbeth Vink maar moest rijden.

Ondanks de gouden en zilveren medailles die Zijlaard-van Moorsel op de baan al had veroverd, bleef ze onzeker. Na een dag met de mannenploeg meegetraind te hebben kwam ze kapot terug, en dacht erover maar niet op te stappen voor de wegwedstrijd. Gelukkig wisten bondscoach Jean-Paul van Poppel en echtgenote Michael Zijlaard haar op andere gedachten te brengen.

Nu kon de Nederlandse ploeg het gouden plan van Van Poppel uitwerken, en Van Moorsel aan het goud helpen. Net als in 1992 had Nederland naast Van Moorsel nog een favoriete in de equipe: Mirjam Melchers. Ditmaal werd echter wel als een ploeg gereden. Van Moorsel bleef de hele koers achterin, terwijl Chantal Beltman en Melchers de concurrentie lieten werken door te ontsnappen. Die ontsnappingspogingen mislukten, maar het plan slaagde. De belangrijkste concurrent in de sprint, Petra Roßner (Duitsland), moest lossen uit het peloton. Na 120 km trok meesterknecht Melchers de sprint aan voor Van Moorsel, die met een groot verzet over de concurrentie heen denderde. Met ruime voorsprong versloeg ze de Duitse Kupfernagel en de Litouwse Ziliute.

Na de wedstrijd bleek Zijlaard-Van Moorsel een betere wielrenster dan waarzegster. In het Algemeen Dagblad liet ze optekenen: "Nee hoor, de volgende Spelen haal ik niet meer als renster. Ik denk nog een jaar of twee te fietsen, daarna wil ik graag een paar kotertjes. Want ik wil geen oud moedertje worden."

Nog 345 dagen tot Beijing 2008.

Nederlands goud · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties