Zoeken

De bijeenkomst is in samenwerking met The International Instititute for Asian Studies in Amsterdam en de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Op de site van Amnesty staat hierover:

In de aanloop naar de Olympische Spelen dringt zich een aantal vragen op over persvrijheid en de dagelijkse praktijk van het journalistieke werk in China. Kunt u rondom de Olympische Spelen schrijven waarover u wilt? Hoe om te gaan met perscensuur en propaganda? Welke bronnen zijn betrouwbaar en welke verantwoordelijkheid heeft u voor Chinese assistenten? Zijn sport en politiek strikt gescheiden disciplines? Of willen journalisten ook over onderwerpen berichten die niet (direct) met sport te maken hebben? De Chinese autoriteiten beloofden volledige vrijheid voor de buitenlandse pers die voor de Spelen naar China komt. Hoe verhoudt zich deze toezegging tot de praktijk?

Aldus Amnesty. Op de bijeenkomst wordt de gids 'De andere kant van de medaille' gepresenteerd. Meer informatie over de campagne rond China staat hier.

Om het debat te openen, ben ik gevraagd een bijdrage te leveren. Dat zal er ongeveer als volgt gaan uitzien:

The Shames must go on!

Als het gaat om de vrijheid van Tibet heeft de Chinese minister van Buitenlandse Zaken Yang Jiechi betere ideeën dan de voorstanders van een boycot van de Olympische Spelen van 2008. Dankzij het inzicht van deze politicus kunnen volgend jaar miljarden kijkers de Tibetaanse vlag zien tijdens de openingsceremonie in Beijing. Maar wegblijven uit China is ondoordacht en vooral iets van de vorige eeuw.

Een jaar voordat de Olympische Spelen beginnen, klinkt wereldwijd steeds meer protest. Zowel hippies als Hollywood-sterren stellen hun eisen aan China. Alles komt erbij: mensenrechtenschendingen, massamoorden, kinderarbeid, milieuvervuiling en al het andere waar het Chinese regime zo goed in is. Het Internationaal Olympisch Comité en de Chinese organisatie mompelen dan iets over gescheiden werelden van sport en politiek en gaan over tot de orde van de dag: geld uitgeven en nog liever verdienen.

Yang Jiechi zei zelfs op een speciale persconferentie dat alle pogingen om sport en politiek te mengen op de Olympische Spelen zinloos zijn. Een beter signaal om dóór te gaan met acties had hij niet kunnen geven. Maar dan moeten die boycottypes wel hun mond leren houden. Boycotten is voor beginners, zo Jaren-Zeventig.

In mei lanceerden Tibetaanse activisten een geniaal idee: “Wij willen dat Tibetaanse atleten hun eigen vlag kunnen tonen, naast andere sporters bij de Olympische Spelen.” In de geschiedenis van de moderne Olympische Spelen is zoiets al heel vaak gebeurd en dat maakt dit voorstel zo briljant. Ontwaakt, verworpenen der Olympiade!

De Nederlandse Antillen doen sinds 1952 mee met een eigen team, los van moederland Nederland. Op de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam wonnen de hockeyers uit Brits-Indië olympisch goud, alhoewel ze officieel in het Britse Rijk woonden. In 2000 in Sydney kregen vier sporters uit Oost-Timor toestemming om mee te lopen in de openingsceremonie. Achter de olympische vlag weliswaar en niet achter hun eigen, maar toch: het was een statement. En zo zijn er tientallen voorbeelden, dus is er geen enkele sportieve reden om Tibet tegen te houden om met vlag en al door het Olympisch Stadion van Beijing te lopen.

Alleen politieke bezwaren van China en het IOC kunnen het voorstel blokkeren. Het is politiek om Tibetaanse sporters te ontzeggen wat honderden andere Olympiërs in de afgelopen decennia wél mochten. Het is politiek om sporters uit Oost-Timor en de Nederlandse Antillen anders te beoordelen dan Tibetaanse atleten. In ieder geval heeft het niets met sport te maken om Tibet uit te sluiten.

Maar dan moeten die Olympische Spelen natuurlijk wel doorgaan, boycottypes! Anders kunnen al die miljarden mensen niet klappen voor de Tibetanen. Of hebben jullie liever dat ze in eenzaamheid door een vijandig stadion sluipen?

Natuurlijk zijn veel dingen die gebeuren in China en de Olympische beweging schandalig, een . Maar het enige wat telt, is Yang Jiechi en het IOC aan hun woord houden dat sport en politiek gescheiden werelden zijn.

Leve Tibet! Let the Shames begin!