Zoeken

Zeker de eerste jaren stond de Vuelta bekend als een rommelige koers vol juryfouten, fraude en ongelukken. Van 1935 tot en met 1954 werd de koers slechts negen keer georganiseerd. Ondanks dat de eerste winnaar Gustaaf Deloor een Belg was, was de Vuelta toch vooral een Spaans onderonsje.

Maar in 1946 werd de Limburger Jan Lambrichs derde achter de thuisrijders Dalmacio Langarica en Julian Berrendero. In 1939 was de toen pas vierentwintigjarige Lambrichs al achtste geworden in de Ronde van Frankrijk. Hij werd gezien als een groot rondetalent, maar zijn wielercarrière werd verstoord door de Tweede Wereldoorlog.

De andere Nederlander die op het podium terechtkwam was Rini Wagtmans, derde in 1969. Opvallend genoeg eindigde hij in precies dezelfde tijd als de Spanjaard José-Manuel Lasa, op vijf minuten en tien seconden van winnaar Roger Pingeon. Deze Lasa wordt vaak ook als derde maar soms als vierde in het eindklassement opgevoerd. Een kleine ramp voor samenstellers van lijsten.

In 1971 mengde klimmer Wim Schepers zich in het duel om eindwinst tussen Ferdinand Bracke en Luis Ocaña. Schepers werd knap tweede, maar leverde een positieve plas af en kreeg tien minuten straftijd. De Belg Bracke won. Wim Schepers overleed veel te vroeg. Op zijn vijfenvijftigste verjaardag kreeg hij een hartstilstand.

Zoals wel vaker in de Vuelta was in 1979 het aantal (buitenlandse) toppers dat aan de start stond niet zo groot. Joop Zoetemelk won direct al de eerste etappe, en hoefde het amarillo alleen enkele dagen af te staan aan zijn Franse ploegmaat met de schitterende naam Christian Levavasseur. Francisco Galdos en Michel Pollentier maakten het podium compleet.

Waar Levavasseur vooral in dienst van Zoetemelk reed, had Jan Janssen in 1967 af te rekenen met een Franse ploeggenoot. In een tijdrit op de één na laatste dag reed de Nederlander Jean-Pierre Ducasse uit de leiderstrui. Cees Haast werd vijfde in het eindklassement.

De talentvolle Ducasse kwam overigens in het voorjaar van 1969 tragisch om het leven. Tijdens een trainingskamp in Zuid-Frankrijk overleed hij net als kamergenoot Michel Bon in zijn slaap door koolmonoxidevergiftiging. Ze waren allebei pas vierentwintig jaar oud.

Hennie Kuiper, toch een behoorlijke tijdrijder, verloor de leiderstrui in 1976 juist door een race tegen de klok. In het algemeen klassement stond een aantal renners voor de afsluitende tijdrit in San Sebastian nog dicht op elkaar. Door een tegenvallende tijd viel de regerende wereldkampioen terug naar de zesde plaats. De Catalaan José Pesarrodona won zo de Vuelta zonder een rit te winnen.

Eervolle vermeldingen zijn er nog voor Bas Maliepaard (vierde in 1963) en Jos Schipper (vijfde in 1978). En niet te vergeten voor Mathieu Hermans, die als sprinter zes etappes won in 1988, en nog eens drie in 1989. Voorlopig de laatste Nederlandse etappewinnaar in Spanje was Max van Heeswijk in 2005.

Opvallend detail: van de twaalf genoemde Nederlandse renners komen er acht uit het zuiden des lands. Vijf uit Noord-Brabant en drie uit Limburg.