Who the hell is Haarhoes?

De Nederlanders zijn alweer uitgeschakeld op de US Open. Dat was wel eens anders. In 1989 brak Paul Haarhuis door op de US Open in New York, door als volslagen onbekende speler met een racket van de Hema viervoudig toernooiwinnaar John McEnroe te verslaan. Toen de journalisten hem op de persconferentie vroegen wie hij was en waar hij vandaan kwam, antwoordde de Brabander ad rem: “I am Paul Haarhuis and I come from Mars.”

ANP Fotoarchief

In 1989 zorgde Paul Haarhuis voor een sensatie. Op de U.S. Open versloeg hij als totale underdog vedette en viervoudig toernooiwinnaar John McEnroe. Diens “Who the hell is Haarhoes” werd door de Hollander genadeloos afgestraft. Tot die tijd kende niemand Haarhuis, maar vanaf toen wist iedereen wie hij was. De 23-jarige tennisser was in de tweede ronde van de US Open met 6-4, 4-6, 6-3, 7-5 te sterk voor McEnroe.

Hema-racket

Het Hema-racket van Paul Haarhuis maakte de overwinning nog curieuzer. Een tennisser, gesponsord door het bedrijf dat vooral bekend stond als worstenleverancier. Platter kon het eigenlijk niet. Het vloekte met de mondaine tenniswereld waarin uiterlijk vertoon altijd de boventoon voert.

“Haarhuis werd uitgelachen door Nederlanders”, vertelt oud-bondscoach Stanley Franker. ”Welke tennisser werd er nu gesponsord door de Hema?”

Ook de buitenlanders haalden de neus op voor de Eindhovenaar. Die dachten dat Haarhuis een ijdele selfkicker was die de eerste letter van zijn achternaam in de bespanning van zijn racket had laten zetten.

Na afloop van de sensationele partij was de prangende vraag van de journalisten wie die Paul Haarhuis eigenlijk was. “My name is Paul Haarhuis and I'm coming from Mars”, was het laconieke antwoord. Het was typerend voor Haarhuis: heel direct, maar altijd met dat snufje droge, bijna cynische humor.

Sportgek

Cool blijven op de US Open is een kunst op zich. Het vliegveld LaGuardia grenst praktisch aan de banen en, ook al wordt er rekening mee gehouden, de aanvliegroute loopt soms pal over het Arthur Ashe Stadium. Het kan, samen met het rumoerige publiek, dan ook een enorme heksenketel zijn. Daar moet je als profspeler mee om kunnen gaan.

Het kolkende centercourt deert Haarhuis geenszins. “De toeschouwers in de Verenigde Staten zijn sportgek en hebben ook verstand van tennis. Ze reageren heel enthousiast en voelen de belangrijke momenten aan. Bij andere Grand Slams heb ik dat gevoel toch iets minder. Zeker op Wimbledon. De mensen komen daar voornamelijk om te kunnen zeggen dat ze op Wimbledon zijn geweest.”

Haarhuis speelde in die heksenketel McEnroe naar huis. Ondanks zijn geringe ervaring, kreeg het Amerikaanse publiek geen vat op de zenuwen van de Nederlander. Wellicht dat ook zijn affectie voor de Verenigde Staten meespeelde bij zijn sublieme spel. Haarhuis bevond zich immers op bekend terrein, omdat hij als werd tennisser gevormd op de universiteit van Florida. Door zijn inspanningen in de VS werd Haarhuis uiteindelijk prof, want voordat hij naar Florida vertrok was Haarhuis in Nederland nog geen uitzonderlijk talent.

Hij was ook op zijn plek in New York. “Ik voel me er prettig. New York is een fijne stad, waar veel te doen is. Het is belangrijk voor een speler dat hij zijn zinnen kan verzetten en bijvoorbeeld lekker een hapje kan gaan eten in de stad.”

Tumult

In 1991 bevond Haarhuis zich weer midden in het tumult. Hij stond weer tegenover een Amerikaans icoon: Jimmy Connors. Haarhuis ging in een spannende kwartfinalepartij ten onder tegen deze Amerikaanse veteraan, die het publiek bespeelde met zijn vuistje en rare capriolen.

Verder dan de laatste acht in het enkelspel kwam Haarhuis nooit in New York. In 1994 veroverde hij samen met Jacco Eltingh wel de dubbeltitel.

Tennis

permalink | plaats reactie |

Reacties