Vergeten sportheld: Madzy Rollin Couquerque

De vorige vergeten sportheld Jaap van der Poll hoopte na de mislukte Spelen van 1936 op een nieuwe kans in Japan. Hij had alleen niet gedacht dat dit bezoek twee jaar zou duren en dan ook nog als dwangarbeider. De volgende in de serie is Madzy Rollin Couquerque (1903-1994). Ze won tientallen titels in zowel hockey als tennis, maar haar vader kwam nooit eens kijken.

Da's nou jammer! Haar naam is verkeerd geschreven...

Vlak voordat de Olympische Spelen van 1928 begonnen in Amsterdam was Nederland in de ban van Helen Wills, een van de beste Amerikaanse vrouwelijke tennissers ooit. In mei dat jaar speelde ze mee in een officieuze interland tegen Nederland, tegen Kea Bouman en Madzy Rollin Couquerque. Maar het ging vooral om Helen, ‘de heldin van verre’.

Madzy mocht dus meedoen in 1928 tegen de VS

P. Kloppers mocht een stukje over de interland schrijven in Revue der Sporten. ‘Arm publiek,’ wreef hij er nog eens in, ‘dat niet de gelegenheid heeft gehad Helen te zien in al de gracie van haar goed-getraind jong lichaam. Ik vergelijk haar gezichtje met een vijver roerloos en schoon.’

Op de volgende pagina hield verslaggever M.J. Adriani Engels zichzelf in bedwang in zijn verslag van de wedstrijd. Hij had zelfs oog gehad voor onze vergeten sportheld van vandaag: ‘De Haagse mej. Rollin Couquerque bleek aan onze zijde de verrassing: ’n speelster met fighting spirit, met durf om tegen den stroom op te roeien. ’n Belofte voor de toekomst.’

Helen (links) en Kea zelf in 1928

Ach wat, Kea!

Een waar woord van onze nuchtere Adriani Engels! Het jaar ervoor had de belofte haar eerste nationale tennistitel gewonnen – de eerste van (echt waar!) veertig in totaal. Veertig! Pas in 1951 won ze haar laatste titel in het damesdubbel. Haar laatste finale in het nationale damesenkel speelde ze in 1959, dus 31 jaar na haar optreden tegen het gezichtje als een vijver roerloos en schoon.

Ze was 56 jaar oud toen ze die finale speelde tegen Mientje Vletter-Tettelaar. Mientje had haar dochter kunnen zijn! Rollin Couquerque verloor en droop teleurgesteld af. Onterecht, volgens het Algemeen Dagblad in een verslag. De krant vond haar 'een baken waarop de tennisjeugd zal moeten koersen, wil Nederland ooit nog kunnen terugkeren tot het internationaal tennispeil.’

Dan had Adriani Engels het beter gezien dan Kea Bouman. “Madzy, dat spelletje van jou,” riep Kea aan het begin van de loopbaan van Rollin Couquerque, “daar kom je niet ver mee.”

“Ach, wat zou dat!, riep Madzy terug. “Ik heb er plezier in!”

Hockey

Sport was alles in het leven van onze held, want anders houdt iemand het natuurlijk niet vol om vlak voor haar AOW nog steeds te spelen voor een nationale titel. “Heerlijk, in de open lucht met mensen om je heen. Ik heb dan ook nooit overdekt gespeeld.”

Alleen tennis was daarom niet genoeg. In 1921 won zij met hockeyclub HOC haar eerste nationale titel. Tot en met 1935 won dit team alle Nederlandse titels! Behalve veertig tennistitels won ze er dus ook vijftien hockeykampioenschappen bij. In totaal speelde ze 37 hockeyinterlands.

Druk, druk, druk. Het Vaderland van 7 juni 1938

Mensen, die deze serie van Vergeten Sporthelden goed volgen, moet nu iets opvallen. Bij hockeyer Rein de Waal werd opgemerkt dat in 1925 het Nederlandse hockey zijn spelregels aanpaste aan de internationale norm. Rollin Couquerque overleefde die overgang moeiteloos, want ze bleef tenslotte hockeytitels winnen.

In april 1927 stond onze vergeten sportheld in het Nederlands vrouwenhockeyteam, aldus de N.R.C. van  4 april dat jaar

Heel bijzondere jaren voor haar waren 1932 tot en met 1935, omdat ze toen alles won in de twee verschillende sporten: de nationale hockeytitel, plus de titels bij het damesenkel, het damesdubbel en het gemengde dubbel. Het is niet te geleuven. Toch jammer dat haar vader nooit eens kwam kijken. 

Autoritaire man

Papa Rollin Couquerque was van de oude Haagse stempel en mama Rollin Couquerque was in 1918 al overleden. Ondanks alle prestaties bij hockey en tennis werd hier altijd gezwegen als de sportster thuis was. Slechts een keer kwam hij onverwachts kijken op de tennisbaan, maar vertrok voordat zijn dochter was begonnen aan haar spel.

Wat ze hiervan vond, is onduidelijk, omdat de bronnen elkaar tegenspreken. Het Instituut voor Nederlandse Geschiedenis meldt: ‘Deze vaderlijke miskenning kwetste Rollin Couquerque diep, en nog tot op hoge leeftijd zou de herinnering haar bitter stemmen.’

In 1971

In 1971 stond in het boek Sportsterren van toen iets anders: ‘Als Madzy thuis kwam na een glorieuze overwinning of een bittere nederlaag werd er over gezwegen. Nadat zij tot de jaren des onderscheids was gekomen heeft zij die relativering van sportprestaties altijd erg gewaardeerd.’

Haar laatste jaren zat ze in een particulier verzorgingshuis te midden van haar herinneringen. Ze stelde zelf haar overlijdensadvertentie vast, behalve de sterfdatum natuurlijk. Het was jammer dat uiteindelijk juist die datum verkeerd was vermeld…

De vorige vergeten sportheld was de meester van de flits.

Hockey · Tennis · Vergeten sporthelden

permalink | plaats reactie |

Reacties