Ruud heeft zelf nooit gebokst, maar de fascinatie van het boksen zat diep bij hem. Ik geloof dat hij het boksvirus opgelopen heeft toen hij in militaire dienst zat. Als ik het mij goed herinner heeft hij wel eens verteld dat hij daar ome Rinus Krijger ontmoet heeft.

Ome Rinus Krijger was toentertijd sportleraar in het leger en tevens trainer van het militaire boksteam. Ruud, die altijd leergierig is geweest, trok veel op met Ome Rinus Krijger en leerde zo de kneepjes van het bokstrainersvak. Tijdens of na zijn militaire dienstplicht heeft hij zijn bokstrainerdiploma gehaald. Omdat hij als fotograaf bij de Telegraaf aangenomen was, is hij in Amsterdam op zoek gegaan naar een boksschool waar hij kon trainen of zelfs les kon geven.

Ruud kon zijn passie gestalte geven toen hij het gebouw van de Vereniging tot Bescherming van het Schoolkind aan de Albert Cuypstraat binnenwandelde en de kans kreeg zijn eigen boksschool te beginnen. Ruud begon aan het begin van de jaren '60 als trainer. De bokssport werd toentertijd veelal beoefend door jongens uit het arbeidersmilieu.

Er kwamen ook veel jongens die regelmatig (verplicht) een tijdje bij de politie moesten logeren. Ruud wilde die gewoonte proberen te doorbreken. Hij zag het als zijn plicht die jongens te helpen een goede toekomst tegemoet te gaan.

Dat betekende dat er binnen de boksschool niet alleen gelet werd op sportprestaties. Ruud wilde ook weten hoe het op school ging. Menig keer is Ruud voor één van zijn boksers op school verschenen. De leraren belden niet de ouders van hun leerlingen, ze belden Ruud. (Om enig misverstand te voorkomen, mijn leraren belden gewoon mijn ouders). Ruud controleerde vaak schoolrapporten van zijn pupillen. Nadat een pupil van Ruud zijn diploma (of niet) had gehaald bemiddelde hij bij werkgevers (waar hij als fotograaf van de Telegraaf makkelijk toegang kreeg) voor een baan.

Ruud organiseerde allerlei leuke dingen buiten het boksen, zoals Trainingskampen onder leiding van de sportleraar en boksgek Gerard van Dongen, van de KMA (Koninklijke Militaire Academie). Of met het hele boksteam een dag vertoeven in het Hilton hotel op Schiphol, reisjes naar Londen, Lissabon en later natuurlijk naar Los Angeles. Veel van die reisjes waren alleen mogelijk omdat Ruud dan een foto maakte waar de naam van het bedrijf die iets voor ons deed, op te zien was en natuurlijk in de krant kwam.

Toen ik in 1979 als eerste bokser van de Albert Cuyp boksschool, kampioen van Nederland werd, was de beer los. Vele kampioenen van de Cuyp volgden, met als hoogtepunt het begin van de jaren tachtig. De Albert Cuyp boksschool had 8 kampioenen van Nederland. In Indonesië, in alle Scandinavische landen, in Hongarije, et cetera bokste het Albert Cuyp boksteam als ons nationale boksteam interlands.

In Amerika heeft het boksteam Albert Cuyp ook een heel goede indruk achter gelaten. Ik was de eerste die daar op trainingskamp ging, de rest van de kampioenen volgde later. Ik heb daar twee keer het Diamond Belt toernooi gewonnen, een keer won ik de Golden Gloves van Californië, bij de Nationale Golden Gloves werd ik derde. Ik verloor daar van een bokser die vier jaar later wereldkampioen werd bij de professionals.

Rocky Elfallah en Anton Honnebier nemen het trainersstokje van Ruud over. Zij zijn nu de mensen die de nieuwe generatie Albert Cuyp boksers op moeten leiden. Ik wens ze veel succes.

De amateur bokssport zal een man als Ruud missen. Met zijn grote enthousiasme, inzet en zijn inventiviteit. Door innovatief te handelen en anders te durven zijn dan anderen, heeft Ruud een verleden achter zich gelaten waar menig amateur bokstrainer jaloers op mag zijn.

Mede door de inzet van Ruud van der Linden heeft het Nederlandse amateurboksen een bekendheid gekregen die ongekend was en waar het huidige amateurboksen nog steeds profijt van heeft.

Ik vind dat Ruud door zijn verdiensten voor de amateur-bokssport, een groots afscheid verdient en wel van iedereen die ook maar een beetje met het Nederlandse amateur-boksen van doen heeft, of heeft gehad.