Een golfwedstrijd van James Bond

In zowel de film als het boek Goldfinger speelt James Bond een indrukwekkend potje golf. Het is eens wat anders dan vechten, schieten, autoscheuren, diepzeeduiken, vrijen en roulettespelen.

Iedereen kent de James Bond-films, maar niet iedereen weet dat deze zijn ontleend aan een boekenserie van de Engelse schrijver Ian Fleming (1908 – 1964). In Goldfinger wordt een indrukwekkend potje golf gespeeld, maar helaas alleen op papier.

Eerst maar de schrijver zelf: Ian Fleming genoot zijn voortgezette onderwijs op de eliteschool Eton. Daarna bezocht hij Sandhurst, in zijn tijd de militaire academie voor Engeland’s dure zonen en tegenwoordig ook dochters.

U begrijpt dat Ian Fleming in de bovenste laag van de Engelse samenleving verkeerde. Na in het buitenland talen te hebben gestudeerd, werd hij in de tweede helft van de jaren dertig als journalist. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij bij de inlichtingendienst van de Engelse marine.

Pas in het begin van de jaren vijftig ruilde Fleming zijn ongeregelde, avontuurlijke leven in voor een wettige echtgenote. Hoewel, volgens de overlevering zette hij zijn oude leven gewoon voort in de vorm van veertien James Bond-boeken.

Mooie vrouwen

Flemings detectives hebben hetzelfde uitgangspunt als de Bond-films: een zeer mannelijke spion met een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mooie vrouwen. Hij laat zich vaak door deze vrouwen uit hachelijke situaties redden. Natuurlijk heeft Bond nooit gebrek aan geld, en omgeeft zich met futuristische techniek zoals superauto’s. Flemings gedreven manier van schrijven, met een uitgekiende dosering van de spanning, nodigt uit om zijn werk in één ruk uit te lezen.

De Bond-detective Doctor No, uit 1958, werd in 1962 verfilmd. Een low-budget film, waarbij de goedkope Schotse acteur Sean Connery de rol van Bond speelde. Doctor No was een onverwacht commercieel succes, zodat er voor een tweede Bond-film grof geld werd uitgetrokken. Deze was gebaseerd op de Fleming-detective From Russia with Love, uit 1957.

Deze eerste twee Bond-films volgden nog het onderliggende verhaal uit Fleming’s boeken. Vanaf de derde film, Goldfinger uit 1964, gingen boek en film steeds meer van elkaar afwijken. Inmiddels zijn er al veel meer Bond-films dan de veertien boeken, die Fleming over zijn held heeft geschreven.

Golf

In zijn detective Goldfinger, uit 1959, beschrijft Ian Fleming een golfwedstrijd tussen James Bond en de misdadige goudfanaat Auric Goldfinger. In mijn Nederlandse vertaling trekt de schrijver hier maar liefst 24 bladzijden voor uit. Zijn meesterlijke vertelling verveelt geen seconde, wat voor zo’n trage sport als golf behoorlijk indrukwekkend is.

De wedstrijd vindt plaats in het zuidoosten van Engeland, op de golfbaan Royal St. Marks. De eerste passage, in Flemings schrijfstijl uit de jaren vijftig:

Bond betaalde zijn inleggeld aan Hampton, de steward, en ging de kleedkamer binnen. Alles was er nog als vroeger – er hing nog dezelfde benauwde lucht van oude schoenen en sokken en het zweet van afgelopen zomer. Waarom was het bij de befaamde golfclubs traditie op het punt van hygiëne de normen te handhaven van een Victoriaanse kostschool? Bond trok andere sokken aan en zijn afgetrapte spijkerschoenen. Hij trok zijn jasje uit en schoot een verschoten zwart windjack aan. Sigaretten? Aansteker? Hij was klaar voor de start.

Deze golfwedstrijd is een hernieuwde ontmoeting tussen de beide spelers. Het gebeuren op Royal St. Marks staat onder merkbare spanning, want Bond is Goldfinger eerder in het verhaal al te slim afgeweest. Hun caddies, de hulpjes die de golfsticks dragen, spelen een belangrijke rol.

‘Hawker (Bonds caddie) liep naast hem voort. Bond zei: “Een wonder dat hij die bal vond.”

“Het was zijn bal niet, sir”, constateerde Hawker nuchter. “Hoe bedoel je?”, vroeg Bond gespannen. “Steekpenningen, sir.” Een zilveren munt, misschien een vijfshillingstuk. Foulks (Goldfingers caddie) moet die bal door zijn broekspijp hebben laten zakken.”

“Hawker.” Bond bleef midden in een schrede staan. Hij keek om zich heen. Goldfinger en zijn caddie liepen langzaam naar de green. Bond zei woedend: “Durf je dat te zweren? Weet je het wel zeker?”

Hawker toonde een scheve, wat beschaamde grijns. Maar er gloeide een grote strijdlust in zijn ogen. “Omdat zijn bal onder mijn golftas lag, sir.”

Goldfinger wint de wedstrijd, maar ontdekt na afloop dat hij dat met een verkeerde golfbal heeft gedaan. Wat tegen de regels is.

“Maar, maar …” Daar had Bond op gewacht. Hij bleef afwachtend staan en zei niets.

Goldfingers gewoonlijk zo ontspannen gezicht explodeerde plotseling van woede. “Je hebt daar opzij van de baan een Dunlop zeven gevonden. Jouw caddie heeft me die bal gegeven. Op het zeventiende baangedeelte. Hij heeft me expres de verkeerde bal gegeven, de vuile bedrie …”

“Kom, kom”, zei Bond zachtmoedig. “Kalmpjes aan. Als je niet oppast haal je je een proces op de hals wegens laster. Hawker, heb jij mr. Goldfinger misschien per ongeluk de verkeerde bal gegeven, of zo?”

Na deze golfwedstrijd begint het verhaal in Goldfinger pas echt - zowel in het boek als in de gelijknamige film. James Bond-filmfanaten weten dat Goldfinger de goudvooraad van de Verenigde Staten radioactief wil maken om de waarde van zijn eigen goud te vertienvoudigen. James Bond, in gezelschap van natuurlijk de nodige mooie vrouwen, voorkomt dat. Op het nippertje natuurlijk, want anders is het niet spannend. De teruglopende secondenteller van de atoombom in de goudkelder blijft staan op 007.

Sport in beeld

permalink | plaats reactie |

Reacties