Actiekabouter steunt Yuri van Gelder

Het onrecht dat Yuri van Gelder wordt aangedaan is mensonterend. Het is ieder geval veel erger dan het doodschieten van Tibetanen (film). Gelukkig laat de Nederlandse sportjournalistiek zich niet afleiden van de Grote Zaak.

Begin mei kreeg ik van een collega-sportjournalist een mailtje met daarin informatie over de Chinese misdaden in Tibet en dat dit schandalig is en dat er met het oog op de komende Olympische Spelen iets moest gebeuren. Actie, actie! Of ik interesse had hiervoor.

Actiekabouter

Natuurlijk had ik dat, want over de relatie tussen politiek en de Olympische Spelen schrijf ik al een jaar of tien. Omdat vooral de kwestie Tibet en de Olympische Spelen mijn bovengemiddelde interesse heeft, wilde ik alles weten over de nieuwe interesse van mijn collega. En dan is er ook nog dat ik zo’n tien jaar van mijn leven heb gedeeld met krakers, communisten en opstandige studenten, waar ik de bijnaam De Actiekabouter kreeg. Van de kreet ‘Actie, actie’ krijg ik dus jeugdherinneringen – heel veel zelfs. Door mijn collega belandde ik begin mei in een persoonlijke flashback en zag mezelf weer met leren jas oprukken naar een Shell-station, het Maagdenhuis, het Binnenhof of iets anders waar we met veel mensen de boel konden frustreren.

Nadat ik was wedergekeerd uit die flashback schreef ik mijn collega een mail terug met de vraag of hij over deze actie voor Tibet al eens in zijn krant had geschreven. Heel goed om deze privé te ondersteunen om daar alle vrienden en collega’s van op de hoogte te stellen, maar als journalisten en schrijvers hebben we de mogelijkheid een breder publiek te bereiken. Doe dat dan ook. Actie, actie!

Schrijf over de misdaden in Tibet en schrijf dat de gastheer van de volgende Olympische Spelen hiervoor verantwoordelijk is. Schrijf er dan ook bij dat het Internationaal Olympisch Comité het geen donder interesseert dat deze schendingen van de mensenrechten plaatsvinden. En schrijf daar vooral over omdat er in dit ingeslapen en egoïstische Nederland bijna niemand zich hiermee bezig houdt. Internationaal speelt die discussie al tijden, maar hier hebben we af en toe een oprisping en dan houdt het meteen weer op.

Het enige waarvan wij boos worden, is dat een turner wordt uitgesloten van de Olympische Spelen, waarbij de regels worden gehanteerd, die al jarenlang bekend zijn. Achter de feiten aan lopen, heet dat, maar als ik dat zeg, pleeg ik landverraad. Daarom schrijf ik dat dus maar niet op.

Mount Everest

Terwijl ik over dat landverraad veiligheidshalve niets schrijf, ontvang ik een nieuwe aanleiding om aandacht te besteden aan Tibet en de Olympische Spelen. Het olympische vuur zal volgend jaar namelijk definitief over de Mount Everest gaan - de hoogste berg ter wereld, gelegen in de directe omgeving van Tibet. De Chinezen willen koste wat het kost deze propagandastunt gebruiken om de aandacht van de wereld te trekken.

Tegelijkertijd is het een provocatie, omdat zo de gruwelen van de Chinese misdaden in Tibet worden benadrukt. Ten eerste om dit gebied zo dicht te naderen, maar vooral omdat juist op deze berg een gruwelijke massamoord is gepleegd door Chinese soldaten – vorig jaar nog. Het ergste is dat het IOC hiertegen niets onderneemt en het accepteert dat dit olympische symbool politiek zal worden misbruikt.

Moet ik nu naar al mijn vrienden een mailtje sturen dat dit schandalig is? Nee, ik zet het per ommegaande op NU.nl en Sportgeschiedenis.nl, zodat ik één keer duizenden mensen bereik. Dat zouden meer journalisten moeten doen!

Trots op NOC*NSF

En dan niet om politiek geagiteerd te zijn, maar om aan eerlijke informatievoorziening te doen. Want hoe dichter we de openingsceremonie van 08-08-08 naderen, hoe meer oproepen er komen tot het boycotten van de Olympische Spelen van volgend jaar. Vooral nu Jan Pronk dreigt terug te keren in het centrum van de politiek is deze jaren zeventig-reflex bijzonder reëel. Maar juist het boycotten van China is het domste wat mogelijk is.

Niet de gehele olympische beweging is namelijk zo onverantwoordelijk als het IOC. NOC*NSF bijvoorbeeld verspreidde vorige maand een statement over de komende Olympische Spelen met een opvallend verantwoordelijkheidsgevoel. En al helemaal in vergelijking met bijvoorbeeld het Brits Olympisch Comité, dat zijn sporters knetterhard verbiedt om maatschappelijke uitspraken te doen over Beijing 2008. Wij mogen juist trots zijn op NOC*NSF! Ik wel, in ieder geval.

We lezen: ‘NOC*NSF is zich bewust van wat er buiten de sport speelt en verwelkomt maatschappelijke discussie over China. NOC*NSF participeert zelf in de discussie waar het gaat over sport, de voorbereiding op de Spelen en onze uitzending. Over wat er gebeurt op het veld, in de hal, op de weg, in de bak, op de baan of in het bad. Er zullen sporters, coaches en bestuurders zijn die zich individueel uitlaten over China. Dat doen zij dan op persoonlijke titel en vanuit hun eigen maatschappelijke betrokkenheid.’

Kortom: NOC*NSF is zich bewust van de maatschappelijke spanningen, maar concentreert zich als sportorganisatie op de sport zelf. Indien iemand van die club op eigen titel toch iets anders vindt, krijgt die daar alle vrijheid voor. Bravo!

Ook daar moet over geschreven worden door de Nederlandse sportjournalisten, om een eerlijk beeld te geven van wat er gebeurt in de aanloop naar de Spelen. Daarnaast doet China heel veel dingen goed - erg goed zelfs - en dat dreigt onder te sneeuwen in alle kritiek op dit land.

Handtekeningenactie?

Helaas verliezen wij ons in een campagne voor Yuri van Gelder, omdat dat beter verkoopt. Hopelijk staat er komend jaar toch nog ergens een sportjournalist op, die zijn of haar verantwoordelijkheid neemt. Misschien heeft het Algemeen Dagblad zin in nóg een handtekeningenactie?

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |

Reacties