Miguel Indurain, de Vuelta van 1996 en doping

De Vuelta van 1996 was de laatste grote wedstrijd van Miguel Indurain, vijfvoudig Tourwinnaar, tweevoudig Girowinnaar, en tevens Olympisch en Wereldkampioen tijdrijden. Het was ook een bijzondere Vuelta omdat er drie Zwitsers op het podium stonden, én omdat het de laatste grote ronde was waarin het hematocrietgehalte in het bloed onbeperkt de hoogte in kon worden gejaagd.

ANP Fotoarchief .

Stoppen met koersen is ook een kunst, zeker voor grote kampioenen zoals Indurain. Lance Armstrong nam afscheid met een zevende Tourzege. Bernard Hinault hield woord en reed zoals aangekondigd zijn laatste koers op zijn tweeëndertigste verjaardag, enkele maanden na zijn strijd met Greg Lemond in de Tour van 1986. Met andere woorden: Armstrong en Hinault stopten op hun hoogtepunt.

Eddy Merckx dronk de gifbeker van het verval wel helemaal leeg. Ondanks een formidabele inzinking op de Col du Glandon in zijn laatste Tour weigerde de zieke Merckx af te stappen. Hij werd nog zesde in het eindklassement. Zelfs het voorjaar daarop stapte Merckx nog op de fiets voordat hij definitief de handdoek wierp. Miguel Indurain deed het op zijn manier. De Spanjaard ging af door de zijdeur, maar wel op het hoofdpodium.

Er is me verteld dat kenners als Jan Raas tijdens de Amstel Gold Race in de jonge Indurain al een toekomstig kampioen zagen. Hoewel hij in de Vuelta van 1985 even de leiderstrui droeg, amper twintig jaar oud, groeide hij langzaam. In 1991 werd hij tweede in de Ronde van Spanje, achter de als een komeet naar voren gekomen Melchor Mauri. Twee maanden na die Vuelta, toen nog verreden in het voorjaar, won Indurain zijn eerste van vijf Tours.

Tot verdriet van zijn landgenoten liet Indurain zich in die periode in de Spaanse rondrit nooit zien. Maar in 1996 liet hij zich ondanks twijfels overhalen om te starten. Na zijn Tournederlaag tegen Bjarne Riis, nog zo’n renner die plotseling uitzonderlijk presteerde, had Indurain de Olympische tijdrit van Atlanta gewonnen. Aanvankelijk reed hij goed in Spanje. Hij verloor een minuutje op de Alto de Naranco, maar stond halverwege nog altijd derde in het algemeen klassement.

De dertiende etappe voerde het peloton naar de Lagos de Covadonga. Aan de voet van de klim, voor de deur van het hotel van zijn ploeg Banesto, kneep Indurain ineens in de remmen. Hij stapte af, voorgoed. De ‘Zwijger’ sprak nog wel over terugkomen, maar op 2 januari 2007 maakte hij bekend dat hij afscheid nam van de wielersport.

Voor de bedroefde Spanjaarden was er in die Vuelta toch al weinig reden tot juichen. Geen enkele ritzege werd behaald. Fernando Escartin werd als beste Spanjaard tiende in het algemeen klassement. Het waren de Zwiters die deze ronde beheersten. Winnaar werd Alex Zülle, gevolgd door Laurent Dufaux en Tony Rominger.

In die tijd gebruikte bijna het hele peloton EPO, dat nog niet opspoorbaar was. In 1997 probeerde de UCI de uitwassen in te dammen. De hematocrietgrens van 50 werd ingesteld. Een hogere waarde van rode bloedlichaampjes kon wijzen op het gebruik van EPO en leverde om gezondheidsredenen een startverbod op.

Natuurtalent Zülle, die later net als Dufaux EPO-gebruik toegaf, zou een dopingvrije Ronde van Spanje in 1996 waarschijnlijk ook gewoon hebben gewonnen. Maar toeval of niet, van de nummers vier en vijf in het eindklassement van die Vuelta, de Italianen Roberto Pistore en Stefano Faustini, is na invoering van de hematocrietgrens bitter weinig meer vernomen.

EPO werd ook na 1996 nog volop gebruikt. Pas tien jaar later lijkt er écht iets te veranderen. Een uitgesproken‘anti-dopingploeg’ als Team Slipstream wordt niet uitgelachen maar geprezen. Aan de andere kant wil de Spaanse bond de verdachte Alejandro Valverde hoe dan ook aan de start krijgen van het Wereldkampioenschap.

Het valt niet mee om werkelijk schoon schip te maken..

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties