Zoeken

Al in de jaren '70 was volleybal een veelgespeelde sport in de sloppenwijken van Lima. Met vaak weinig meer dan een veldje en een bal werden overal clubs en competities opgezet. De nationale damesploeg had zich al meermalen geplaatst voor WK en Olympische Spelen, maar was nooit verder gekomen dan een plaatsje in het achterveld. Dat veranderde op het WK van 1982, dat in Lima gehouden werd. Met slechts één nederlaag op zak haalde het thuisland de finale, maar daarin was China met 3-0 te sterk. Ook op de Spelen van Los Angeles volgde teleurstelling: in de strijd om het brons moesten de volleybalsters het hoofd buigen voor Japan. Twee jaar later was er wel brons, maar dat was wederom minder dan verwacht. Miljoenen televisiekijkers hoopten dat Peru in de halve finale revanche zou kunnen nemen op China, maar dat was opnieuw met de 3-0 de baas.

Links de vrouwen van Peru op het podium bij het WK in Lima (1982).

tIn Seoel moest dan eindelijk de bekroning volgen, een titel voor Peru. In de groepsfase werd China eindelijk geklopt, en in de halve finale werden ook de Japanse vrouwen opzij gezet. Tegenstander in de finale was de Sovjetunie, dat zich oorspronkelijk niet eens had gekwalificeerd voor Seoel. Enkel omdat Afrika geen gebruik maakte van de beschikbare plaats voor dat continent werd de ploeg van Nikolay Karpol - bekend om zijn bulderende time-outs - toegelaten. De eindstrijd was spannend. Lange tijd leken de vrouwen van de Koreaanse coach Park Man-Bok het eerste Peruaanse goud sinds 1948 te gaan halen. De eerste twee sets waren voor de Zuid-Amerikaansen, maar daarna counterde de Sovjetunie, en trok de stand gelijk. Ook in de laatste set ging het gelijk op. Peru mocht tweemaal serveren voor de overwinning op 15-14, maar tweemaal werkten de Russinnen het matchpoint weg. Daarna stootten ze door naar 15-17, en het olympisch goud.

De laatste punten van de olympische finale van 1988.

Ondanks het missen van een grote titel is een aantal van de volleybalsters uit de zilveren ploeg van '88 nog altijd bekend in Peru. Drie van hen zijn de politiek in gegaan. Gabriela Pérez del Solar, die als meisje switchte van basketbal naar volleybal en binnen drie maanden de nationale ploeg haalde, is tegenwoordig parlementslid voor de rechtse Unidad Nacional. Partijgenote is oud-ploegmaat Cenaida Uribe. Tussen 2001 en 2005 zat ook Cecilia Tait in het congres, voor Perú Posible. Tait, een wees uit een krottenwijk van Lima, werd als 12-jarige ontdekt en geadopteerd door een volleybalclub.

Het niveau van de nationale vrouwenploeg is inmiddels wat afgezakt. In Atlanta en Sydney waren er twee elfde plaatsen, en op het laatste WK eindigde het team op plaats 20. Het zal daarom niet verbazen dat tegenwoordig voetbal weer "gewoon" de populairste sport is in het land van de Inca's.

Nog 321 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Volleybal

permalink | plaats reactie |