De verjaardag van Lambertus Steenhorst

Nee, dit is niet een artikel in de reeks 'Vergeten sporthelden'. Lambertus Steenhorst is allerminst vergeten. Hij is namelijk beter bekend als Bep van Klaveren. En woensdag 26 september is het precies 100 jaar geleden dat Bep van Klaveren geboren werd. Dat moet gevierd worden!

Foto Guus de Jong.

Bep van Klaveren zal binnenkort worden verkozen tot Grootste Rotterdammer. Volkomen terecht natuurlijk, want de winnaar van een verkiezing van 'De Grootste' gekoppeld aan een stad moet iemand zijn die past bij die stad. En Bep van Klaveren past bij Rotterdam: harder werker, harder bokser, hart op de tong.

Er is veel geschreven over Bep van Klaveren, maar vandaag zal ik het voornamelijk hebben over zijn bokscarrière. En die is niet misselijk.

Op zijn zestiende bokste Crooswijker Bep van Klaveren zijn eerste partij. Dat was in 1923, een paar jaar voor de Olympische Spelen van Amsterdam, waar de Rotterdammer de eerste en enige Nederlandse Olympische bokskampioen zou worden. In het vedergewicht. Tijdens de Spelen versloeg Van Klaveren achtereenvolgens Juan Muñoz Panadez uit Spanje, de Brit Frederick Perry, de Amerikaan Harold Divine en in de finale was hij te sterk voor de Argentijn Victor Peralta.

Dat gewicht heeft hem zijn hele loopbaan lang dwars gezeten. Op zijn negentiende was Bep van Klaveren Nederlands kampioen vlieggewicht. Vergis u niet, dat is tot 51 kilo. Veder is tot 57,2 kg. En dat bij een lengte van 164 cm. Geen reus, maar wel groot genoeg om geen gram te veel te moeten eten om mager te kunnen blijven. Het viel Van Klaveren zwaar.

In 1929 werd Bep van Klaveren professional, onder de hoede van bokstrainer Theo Huizenaar, die in de beginjaren van de Tweede wereldoorlog kortstondig trainer van Feyenoord zou worden. Eerst werd Van Klaveren Nederlands kampioen lichtgewicht, daarna Europees kampioen in dezelfde klasse, door een winstpartij op de Belg François Sybille. Vier gevechten lang behield Van Klaveren zijn titel, tot de Italiaan Anacleto Locatelli hem in 1932 onttroonde.

Bep van Klaveren was een bokser met stijl. En hij had een knock-out in huis. Samen met zijn tomeloze wil om te winnen maakte dat hem tot een topbokser. Zijn bijnaam The Dutch Windmill dankte hij aan zijn beweeglijkheid. Hij kon lange tijd blijven bewegen, blijven stoten en duiken bij stoten van zijn tegenstanders. Net een molen, die blijft draaien.

In 1932 kreeg hij een uitnodiging naar Amerika te gaan. Van Klaveren bokste voor uitverkochte zalen en - ik kan er niet omheen - kwam in aanraking met filmsterren én met de onderwereld. Hij ontmoette Mae West en Al Capone. In die tijd was de bokswereld in Amerika 'een zooitje', zoals Van Klaveren het zelf noemde. Wedstrijden werden verkocht. Van Klaveren weigerde 'gemaakte partijen' te boksen. In het boek van Jules Deelder (Bep van Klaveren. The Dutch windmill (Utrecht 1980): 'Ik boks liever voor niks dan zo iets te doen. Ik boks om te winnen, alleen om te winnen. Hoe ik win kan me niet schelen... Ik had schathemeltjerijk kunnen worden als ik het wèl had gedaan'

Nooit bokste Bep van Klaveren om de wereldtitel, ondanks dat hij hoog stond op de wereldranglijst. Achteraf gezien wordt aangenomen dat de Amerikanen niet het risico durfden te lopen dat de wereldtitel in handen van een niet-Amerikaan zou vallen.

Toch nog iets uit Privé? In 1935 trouwde hij met bankiersdochter Margarite Olivera. Het huwelijk strandde snel. Olivera gaf graag en veel geld uit. Bekend is dat ze soms tientallen paren schoenen kocht. Van Klaveren: 'Daar viel niet tegenop te boksen!'

Terug in Europa, in 1936, ging Van Klaveren voor het eerst in zijn carrière zelf knock-out, door een knal van de Duister Gustav Eder. Van Klaveren herstelde zich goed. Een jaar later veroverde hij de Europese titel in het middengewicht. In de Kuip versloeg hij voor twintigduizend toeschouwers de Fransman Edouard Tenet. Hij behield die titel niet lang. In november 1937 verloor hij van de Griek Anton Christoforides.

Eind 1939, vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, vertrok Van Klaveren weer naar Amerika waar hij zich aansloot bij het Nederlandse leger. Hij werkte in Nieuw-Guinea, op Aruba, in Suriname en in Australië, waar hij zijn tweede vrouw ontmoette: Joan Hogan. Een tijd lang verbleef het stel in Australië, vijf jaar lang kwam Van Klaveren niet in de ring.

Terug in Nederland werd Van Klaveren in 1947 opnieuw kampioen middengewicht, na een winstpartij op de Nederlander Luc van Dam.

Na weer een periode in Australië pakte Van Klaveren het boksen in Rotterdam weer op. In 1955 stond hij als 48-jarige weer in het Feyenoord stadion in de ring tegen de Fransman Idrissa Dione. Van Klaveren verloor op punten. Op 19 maart 1956 bokste Bep van Klaveren zijn laatste wedstrijd, tegen de Duitser Werner Handtke. The Dutch Windmill verloor wederom op punten.

Als beroepsbokser behoorde Bep van Klaveren lange tijd tot de besten van Europa. Hij bokste 102 partijen waarvan hij er 77 won. Hij verloor er 18. Zeven partijen eindigden onbeslist. Op hoge leeftijd nog bleef hij volhouden menig bokser nog een pak slaag te kunnen geven. Hij trainde altijd. Rookte en dronk niet. Elke dag ging hij naar zolder om een uur lang intensief op een bokszak te beuken.

Met dank aan het Instituut voor Nederlandse Geschiedenis, Den Haag.

De komende dagen meer over Bep van Klaveren.

Boksen · De verjaardag van Bep van Klaveren

permalink | plaats reactie |

Reacties