Formule 1 en de Olympische Spelen (2)

Gisteren lazen we over de Thaise Prins Bira, die viermaal olympisch zeiler was, en vier jaar lang in de Formule 1 reed. Vandaag wederom een sporter die zowel op de Spelen als in het WK Formule 1 te bewonderen was: Divina Galica. Overigens reed zij nooit Formule 1-race, want ze overleefde nooit de kwalificaties.

Als 17-jarige maakte Divina Galica haar olympisch debuut op de Winterspelen van Innsbruck (1964). De uit Bushey Heath (nabij Watford) afkomstige Engelse skister behaalde haar beste klassering in de reuzenslalom, waar ze als 23e eindigde. Vier jaar later kwam ze met hogere verwachtingen naar de Spelen van Grenoble. Eerder dat seizoen had ze namelijk een podiumplek behaald in een World Cup-afdaling. Haar 32e plek in de olympische wedstrijd was dan ook een enorme deceptie, maar ze herstelde met een achtste plek in de reuzenslalom. In 1972 plaatste ze zich voor haar derde achtereenvolgende Spelen, waar ze met een 7e plek (wederom in de reuzenslalom) haar beste olympische uitslag neerzette. Slechts twee Britse skiërs deden het ooit (zonder doping) beter - Galica's ploeggenotes uit 1968 Gina Hathorn en Felicity Field behaalden respectievelijk een vierde en zesde plek.

In 1974 werd Galica uitgenodigd voor een autorace voor beroemdheden, het begin van haar autosportcarrière. Twee jaar later was ze actief in het Shellsport Group 8-kampioenschap, een competitie voor oude wagens uit diverse "Formule"-raceklassen. Met twee vierde plaatsen als beste resultaat besloot Galica mee te doen aan de Britse Grand Prix van 1976 op Brands Hatch. Daarmee trad ze toe tot het selecte groepje van vrouwelijke Formule 1-coureurs. Op dat moment waren alleen de Italiaanse dames Maria de Teresa Filippis en Lella Lombardi lid van die club. Later zouden ook de Zuid-Afrikaanse Desire Wilson en de Italiaanse Giovanna Amati zich bij hen voegen. De enige keer dat twee vrouwen zich inschreven voor een race was bij die Britse GP van 1976, want ook Lombardi (een jaar eerder nog goed voor een half WK-punt) was daar aanwezig. Geen van beide wist zich overigens te kwalificeren.

Overigens viel Galica destijds niet alleen op doordat ze een vrouwelijke coureur was. Ze reed namelijk in dezelfde auto als waarin ze haar Shellsport-races reed, een oude Surtees TS16, met hetzelfde nummer op de auto: 13. Dat nummer is sinds de dood van Giulio Masetti in 1926 niet meer gebruikt in autoraces, hoewel coureurs het op aanvraag mochten gebruiken. In de Formule 1 is alleen de Mexicaan Moises Solana haar voorgegaan. In 1963 gebruikte hij het nummer één maal. Overigens hielp dit haar niet verder: met haar aftandse Surtees was ze zo'n 2,5 seconde te langzaam om de kwalificatie te overleven. 

Na nog een seizoen in de Shellsport probeerde Galica nogmaals te slagen in de Formule 1. Rijdend voor het team van Hesketh probeerde ze zich te plaatsen voor de twee Zuid-Amerikaanse Grote Prijzen in Argentinië en Brazilië. Ook nu was haar auto veel te traag, en ze was seconden langzamer dan haar naaste concurrenten. Na die twee pogingen werd ze vervangen door de Amerikaan Eddie Cheever; nog eens vier races later zag Hesketh zich gedwongen uit de Formule 1 te stappen.

Met de Formule 1 verliet Galica ook het race in eenzitters, maar ze bleef nog tot het eind van de jaren '90 actief in diverse andere raceklassen. Ook haar eerste liefde, skiën, kon nog op haar aandacht rekenen. In 1992 keerde ze zelfs terug op de Olympische Spelen, nu als deelnemer aan het speed skiën, een demonstratiesport. Hierin proberen deelnemers op een parcours van 1 km een zo hoog mogelijke snelheid te halen. In Albertville eindigde Galica als 19e van 20 deelnemers. Een jaar later brak ze de grens van 200 km per uur, en werd daarmee wederom lid van select groepje vrouwen.

Nog 317 dagen tot Beijing 2008.

Auto- en motorsport · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties