De terugkeer van FC Den Bosch op de Amsterdamse velden

In het seizoen 2004 - 2005 speelde FC Den Bosch voor het laatst in Amsterdam. Op 20 februari 2005 om precies te zijn. Het werd in de Arena 2-0. Niet vreemd, FC Den Bosch is na de Carnaval altijd wat minder, ook al kwam de overwinning van Ajax pas laat tot stand.

Gisteren keerde de Bossche ploeg terug in Amsterdam, en wel een stukje dichter bij het centrum dan in 2005. Zo dicht zelfs dat ik er op mijn gemak met mijn zoontje van vier naartoe kon fietsen

Het grootste nadeel van naar Amsterdam verhuizen is dat je kinderen als geboren Amsterdammers vrijwel automatisch Ajax supporter zijn. Dat is niet tegen te houden. Al op de peuterspeelzaal worden ze geconfronteerd met 'vriendjes' die dag in dag uit een Ajax shirt dragen.

Vaak heten die vriendjes Jari of Patrick of Danny. Niks aan te doen, ik werd toen ik jong was ook vanzelf supporter van FCDB, omdat die club het dichtst bij was. Ook al wil mijn zoontje geen blauw shirt aan, hij mag spelen met wie hij wil, als hij maar houdoe zegt bij het afscheid nemen.

Niet alleen het gedweep van mijn zoontje met Ajax kan mijn woongenot in het mooie Amsterdam soms aardig verzieken. Ook de cijfers zijn hard. FC Den Bosch speelde heel vaak in Amsterdam en wist geen enkele keer te winnen. De beroemde 3-0 (de Wim van der Horst show, waarover ik al eerder uitgebreid schreef), was in De Vliert. Maar gisteren keerde FC Den Bosch terug in de hoofdstad. Daar moest ik bij zijn!

Gelukkig heeft Amsterdam meer voetbalclubs dan Ajax, met accomodaties die stuk voor stuk gezelliger zijn dan de Arena, en gistermiddag draaide de spelersbus van FC Den Bosch de parkeerplaats aan de Boelelaan op voor een bekerwedstrijd tegen AFC. We bevinden ons op sportpark Goed Genoeg, aan de inmiddels aardig volgebouwde Zuidas, in de schaduw van enorme glazen kantoortorens met op een ervan het logo van ABN AMBO. De bank die bijna verpatst is aan het buitenland, maar waaraan nog altijd de naam van Ajax kleeft.

AFC, dat is een zondag-eersteklasser uit Zuid. Rode shirts met een authentieke V-hals. Rijke club, sjieke club. De hoogste contributie van Amsterdam. Veel prominenten. Je kijkt de kantine in en half bekend Nederland zit aan de bitterballen. Ivo Niehe. Jack van Gelder. Wim Kieft op de tribune, met hockeystick in zijn handen (hierover later meer), de zoon van Kieft speelt bij AFC 1 in de spits. Op een doorsnee zondag zie je hier nog veel meer bekende gezichten van TV, van Studio Sport en RTL sport. Oud-voetballers spelen nog wel eens mee in de lagere elftallen.

Mijn zoontje keek naar de warming-up en vroeg wie Ajax was. Die spelen vandaag niet, zei ik. Dat was een vreselijke teleurstelling. Hij wilde meteen naar huis. Ik kon hem duidelijk maken dat die met die rooie shirtjes eigenlijk een soort Ajax zijn, omdat ze uit Amsterdam komen. En die blauwen, dat was FC Den Bosch. Die gaan winnen, voegde ik eraan toe.

Mijn zoontje weet sinds zijn derde verjaardag dat mijn club ‘FC Bos’ heet, en dat die moeten winnen. Dus ik was voor blauw en hij voor rood. Het werd 0-4. Van den Berg, twee keer Wau en Hristov. Stug bekervoetbal. Niet best van beide kanten. Maar in feite een simpele overwinning. Allemaal prima. Toch had ik heel lang geen prettige middag in Zuid, en dat kwam niet doordat de laatste twee goals pas aan het einde van de wedstrijd vielen.

Mijn zoontje had het beter naar zijn zin, met het beklimmen van de tribune, en het weer naar beneden glijden over een alluminium rand. In de rust wist ik voor hem bij de tamelijk overspannen barploeg een bakje friet te kopen (met gewoon muntgeld, geen Arena's of andersoortige plasticmunten, ook een voordeel ten opzichte van het stadion).

Daarna weer voetbal kijken. Uiteindelijk vond hij de scheidsrechter erg imponerend. Vooral het fluiten en het wijzen. Hij zei dat hij ook een echte scheidsrechtersfluit wilde. Nou, alles beter dan een drumstel.

Ik had geen prettige middag omdat ik me bij AFC niet op mijn gemak voel. Het is beter dan de Arena, maar AFC oogt niet als een voetbalclub. Eerder een hockeyclub (zoals ik al zei, als zelfs Wim Kieft op de tribune zit met een stick in zijn handen...) of een golfclub, of een herensociëteit. Tussen de bruinleren jasjes, de opgedirkte Amsterdam-Zuid dames, de jeugd die aan de bar roept dat ze de patat wel op de rekening van hun pa kunnen bijschijven want die zit in het bestuur.

De barvrouw van wie mijn zoontje niet op de bar mocht zitten omdat daar later versnaperingen op gezet zouden worden. Ze trok een vies gezicht. Ik werd boos en zei dat die jongen schoner was dan die gore bar hier. Zoiets. Verder oude mannen die praatten over de dollarkoers en jongemannen die over een pokertijdschrift gebogen stonden. En niemand die praatte over voetbal. Daartussen voel ik me niet op mijn gemak. Zal wel aan mij liggen.

FC Den Bosch was met een flinke ploeg suppoosten op pad, voor tien meegereisde supporters. Met een van die suppoosten van FC Den Bosch - Hennie - raakte ik in gesprek over het FC Den Bosch van het midden van de jaren tachtig, de door mij zo geliefde glorietijd.

Over de Witte Socrates, over Fred van der Hoorn, Gillhaus, Pattinama, Mart van Duuren. Over BVV waar de vader van Hennie nog gespeeld had en in 1948 kampioen van Nederland werd. We zuchtten. Dat waren nog eens tijden.

Voetbal is grotendeels een sport die in je herinnering ligt. Je kijkt soms live naar voetbal en je denkt soms aan de komende wedstrijd, maar voetbal gaat vreemd genoeg pas leven als je het over vroeger hebt, ook als jouw club op dat moment voor je neus aan het spelen is.

Met Hennie had ik eenvoudig gesprek over voetbal. Ook al leek dat gesprek aan de Zuidas van Amsterdam niet helemaal op zijn plaats, het was echt een mooi gesprek.

Hennie, bedankt!

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties