Burma op de Spelen

De afgelopen anderhalve week is Burma (of Myanmar) volop in het nieuws vanwege een volksopstand. Plotseling lijkt te hele wereld zich te herinneren dat er al 45 jaar een militair regime is, en Aung San Suu Kyi al 17 jaar niet wordt erkend als premier van haar land. Op Sportgeschiedenis.nl houden we ons bij onze leest, en kijken we naar de Olympische geschiedenis van het land.

Burma was tot en met 1948 onderdeel van het Britse Rijk, maar al voor die tijd was de eerste Burmees op de Spelen te bewonderen. Als lid van het Brits-Indische team nam U Zaw Weik in de middengewichtklasse op het gewichtheftoernooi tijdens de Spelen van Berlijn (1936). Daar behaalde hij een 15e plaats. Na de oorlog werd er een NOC opgericht, dat in 1947 werd erkend door het IOC. Op 4 januari 1948 werd het land onafhankelijk, en later dat jaar zond het vier deelnemers naar de Spelen die in Londen werden gehouden, bij de vroegere kolonisator. In de daaropvolgende jaren waren de Burmese gewichtheffers de succesvolste deelnemers. Nil Tun Maung had in 1954 brons gewonnen op het WK, en het land hoopte dankzij hem de eerste medaille te veroveren. Maar op de Spelen van 1956 bleef hij steken op een 8e plaats, en Tun Maung Kywe kwam vier jaar later één plaats hoger uit.

Bij de Spelen van 1972 in München trad de grootste ploeg uit Burma ooit aan: 18 atleten kwamen in actie. Het meerendeel hiervan was lid van het voetbalteam. Dat verloor tweemaal met 1-0 (van de Sovjetunie en Mexico), waarna de de 2-0 zege op Soedan onvoldoende was om de kwartfinale te halen. Wel kregen ze de fairplay-prijs.  Bij het gewichtheffen leek een medaille gehaald te gaan worden door Gyi Aung Maung. In het eerste deel van de driekamp bij de vlieggewichten, het trekken, verbrak de 26-jarige het wereldrecord. Maar bij het stoten en drukken presteerde Gyi maar matig, waardoor hij afzakte naar een vijfde plaats - desondanks de beste olympische prestatie voor zijn land.

Door politieke onrust ontbrak Burma op de Spelen van 1976, maar het was weer van de partij in Moskou, zij het slechts met 2 vertegenwoordigers. In Seoel, acht jaar later, betraden de eerste Burmese vrouwen het olympisch toneel. Twaalf jaar later werd gewichtheffen, de sport waarin het land de meeste successen behaalde, ook voor vrouwen opengesteld. De ploeg van Myanmar behaalde in Sydney uitstekende resultaten. Win Kay Thi (4e), Win Swe Swe (5e) en Khin Moe Nwe (6e) vielen echter net buiten de prijzen. Ook in Athene kwam een gewichthefster uit Burma weer dicht bij de medailles. Nan Aye Khine eindigde als vierde bij de vlieggewichten, maar werd betrapt op anabole steroïden, en gediskwalificeerd. In de 70-jaar lange olympische historie van Burma/Myanmar was dit internationaal eigenlijk de enige keer dat sporters het nieuws haalden.

Of het in Beijing veel anders zal zijn is maar de vraag. Op de onlangs gehouden wereldkampioenschappen gewichtheffen (in Thailand) waren drie dopinggerelateerde diskwalificaties. Twee daarvan hadden betrekking op een sportster uit Myanmar. Yar Thet Pan, die als derde eindige, weigerde aan de dopingcontrole deel te nemen, terwijl Hnin Thant Zin probeerde met een meegesmokkelde plas in te leveren.

Nog 314 dagen tot Beijing 2008.

Gewichtheffen · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties